vrijdagochtend om vijf minuten over twaalf zijn we teruggekomen in Nederland!!!! alles goed en gelukkig allemaal gezond gaan we nu langzaam aan weer druk doen….. werken, wonen en nog steeds genieten.

Maandag 11 februari 2008

Ontbijten, aankleden, afrekenen en rijden. Tenminste dat was de bedoeling toen we x92s ochtends opstonden (Om 8:35u!). De auto heeft het echter zo goed naar zx92n zin, dat ie wil blijven en dus blijven wij ook. Piene ontfermt zich ondertussen over een dood vogeltje op de camping. Denise wil x91m in de prullenbak gooien en Piene vindt dat een goed idee, maar ze wil eerst nog even kijken. Wij hebben andere dingen aan ons hoofd en laten haar maar even.

Onze Engelse buurman ontfermt zich over ons, alsof hij onze pa is en even later zitten we met zx92n vieren met een kopje (engelse) koffie een plan te maken. We gaan eerst de auto proberen te starten met de huishoudaccu (die tevens geschikt is als startaccu). Als dat niet werkt gaan we x91m opladen en daarna weten we het even niet meer.

Piene en Jinte zitten ondertussen vrolijk een filmpje te bekijken en hebben geen weet van de problemen met de camper.

Het starten met de x93reservex94 accu lukt niet en dus gaat Marko op pad om een oplader te halen. Bij terugkomst blijkt de oplader een starthulp te zijn, verkeerd gelezen! Maar goed, uiteindelijk vinden we dat geen probleem, want hierdoor kunnen we de auto (waarschijnlijk) altijd starten zonder hulp van derden. De starthulp zetten we op stroom en daarna gaat Marko samen met Piene boodschappen doen. Jinte wordt dan net wakker en wil ook mee op de fiets. Helaas kan dat niet en dat betekent groot verdriet en grote boosheid.

In de supermarkt kan Marko de crxe8me fraiche niet vinden. Als de zoektocht naar Piene haar beleving te lang gaat duren, reageert ze met:x94Papa laat mij maar zoeken. Ik heb goede ogen en jij niet!x94. Helaas vindt ze de crxe8me fraiche niet. Maar wat ze zei daar kunnen we geen speld tussen krijgen. Onze Piene ziet alles, op grote afstanden en in de nauwste gatjes, niks gaat aan haar eksterogen voorbij.

Als Marko en Piene terugkomen, loopt de dag al aardig tegen het einde. We ruimen voor de tweede keer al onze spullen op en ondertussen begint Denise aan het bereiden van vier maaltijden voor onderweg; een soort van alternatieve kant-en-klare maaltijden. Na het eten gaan we onze x93zwammen-theex94 (van Ive) proeven en eerlijk is eerlijk; hij smaakt erg lekker. Piene heeft al een week uitgekeken naar dit moment is ook helemaal blij met het resultaat. Denise staat ondertussen nog steeds in de keuken, als Marko de meiden in bad stopt. Het is daarbij grappig om te zien hoe bang Jinte is, als de stop uit het bad gaat. Ze denkt echt, dat ze in het putje zal verdwijnen en bij elk geluid dat lijkt op weglopend water, springt ze uit bad. Als Piene en Jinte in bed liggen is Denise net klaar en rest er alleen een hele grote afwas. Voordat we daar aan beginnen doen we een proefstart met de auto en met succes. Dat betekent in ieder geval dat we morgen gaan vertrekken en daarom maken we de rest van de avond plannen; waarheen en wanneer.

Dinsdag 12 februari 2008

De geschiedenis met de watertank lijkt zich te herhalen, maar nu is het de accu die voor grijze haren zorgt. Waar de proefstart gisteravond ons hoopvol stemde, moeten we ons vanochtend gewonnen geven; de auto start niet.

We doorlopen een aantal scenariox92s, zetten de starthulp onder lading en ondertussen loopt Denise een rondje over de camping op zoek naar expertise. Een Engelsman wil helpen en even later staat hij met camper, startkabels en meetapparatuur bij ons. De conclusie: de accu is stuk. Gelukkig weten we de camper nog wel aan de praat te krijgen en zo rijden wij aan het begin van de middag naar de supermarkt voor een nieuwe accu. Voor de zekerheid laten we de motor van de camper draaien, terwijl Marko binnen de starthulp inruilt voor een nieuwe accu.

Eenmaal terug op de camping kan er geklust worden. De oude accu gaat eruit, de nieuwe erin. We wagen kort een test en ja de auto doet het (maar onze testen zijn altijd nog geslaagd, dus logischerwijs deze ook). Daarna vervangen we een lampje (rechtsvoor) en dan is de auto klaar voor de start. Het klussen aan de auto is niets voor Piene en Jinte en terwijl Marko bezig is, kijken zij eerst een filmpje en daarna gaan ze helemaal los in de speeltuin. Piene ontdekt dat in de speeltuin grote hoeveelheden x93glimstenenx94 liggen (later worden deze kiezels zelfs gepromoveerd tot x93edelstenenx94) en ze is tijden bezig de mooiste glimmers zonder vlekjes te vinden. Jinte heeft alleen maar oog voor de bladeren op de grond, want daar kan ze heerlijk in rollen. Na het verzamelen van de glimstenen komt Piene vol trots met haar jurk vol stenen, haar schat aan papa laten zien. De stenen blijven bij de camper en vrolijk rent ze weer terug. Als ze later een paar avocadox92s van de buren krijgt (ook in haar jurk, zoals ze zelf zo mooi vermeldt: "Net als Janneke, die van Jip en Janneke, die de appels uit de boom in haar schortje opving.) kan haar geluk helemaal niet meer op. Ze wil ze eigenlijk gelijk opeten, maar wij maken er liever guacomole van.

Wat wel erg grappig is, is dat het enthousiasme dat Piene altijd heeft voor de maan nu ook is overgeslagen op Jinte. Haar woordenschat is nog steeds beperkt maar het woordje x93maanx94 gaat haar prima af. Trots wijst ze hem vanavond aan en wij maar allemaal x93oh en ahx94 roepen.

Wat ook typerend is voor Jinte in deze leeftijdsfase is dat onze familie twee x93Mimix92sx94 en twee x93mamax92sx94 kent. Waar ze in het begin van onze reis voor de eerste keer x93Pienex94 zei, heeft ze die naam nu samen met haar eigen naam verbasterd naar het universele x93Mimix94 waarmee ze zowel zichzelf als Piene bedoelt. Ook het woord papa heeft ze naar verre vlakten verbannen. Zowel papa als mama worden aangesproken met x93mamax94. Dit levert al weken hele hilarische situaties op. Een Piene die aan haar zusje uitlegt dat ze geen Mimi is maar een Piene en dat ook een veel mooiere naam vindt. En een papa die met zijn meest zware stem blijft herhalen dat hij papa is en geen mama. En een Jinte die begrijpend knikt en 5 tellen later als ze iets van iemand wil gewoon weer x93Mimix94 of x93mamax94 roept. Er zijn twee namen die ze wel perfect kan uitspreken: Luna en Kiki. Op de een of andere manier vindt ze bepaalde klanken makelijker dan andere. Aardbei, appel, auto, bloem, bah, bal, baby, boek en natuurlijk Woef (haar knuffel) die woorden gaan prima, maar woorden beginnend met een x93px94, x93sx94, x94zx94 zijn duidelijk nog van een te hoog kaliber.

Onze plannen hebben we inmiddels bijgesteld. We willen de komende dagen naar Parijs rijden. We hebben teveel problemen met de camper gehad en als ie de volgende keer niet start, laat het dan in Parijs zijn, want Disney gaan we niet missen.

Woensdag 13 februari 2008

Denise zet vroeg de wekker, om 7:00 denkt ze zelf, maar als we eenmaal rijden blijkt het 10:00 te zijn en komen we erachter dat haar wekker en onze biologische klok nog steeds de Portugese tijd aan heeft gehouden. (de wekker stond dus op 8:00.)

Met de meiden achter de dvd, laten we een ijskoud Salamanca achter ons. Het was even spannend of de auto het wel zo doen en met deze koude temperaturen duurde het nog langer om de auto te laten voorgloeien maar daarna startte die in xe9xe9n keer. En zo rijden we de hele dag. Al rijdend worden dvdx92tjes verwisseld, boterhammetjes geserveerd, alles met als doel in een zo aangenaam mogelijke ambiance zo veel mogelijk kilometers te maken.

We hebben nog twee klussen liggen voor we de grens met Frankrijk over willen. Een grote Mercadona of Hipercor supermarkt vinden, om, naar Nederlandse maatstaven, goedkoop glutenvrij in te slaan en we moeten onze lege Spaanse gasfles omwisselen voor een volle. We vinden geen supermarkten op onze route en aangezien omrijden niet lonend is strepen we die opdracht af. De gasfles is een ander verhaal. Ruim anderhalf uur lang stoppen we bij elk tankstation voor de grens om telkens maar weer met een kluitje het riet in gestuurd te worden. De excuses: onze fles is Portugees en niet Spaans, onze verklaring Repsol is toch gewoon Repsol of alle aanwezig flessen zijn leeg en ze kunnen daardoor niet wisselen tegen een volle. Een andere muts vindt dat we gewoon niet goed Spaans praten en vindt dat reden genoeg om ons niet te helpen. Zat van het rijden, zat van het gebedel om onze fles te mogen inruilen wordt duidelijk dat Denise graag alle klusjes voor vertrek regelt en Marko er heilig in gelooft dat we deze keer gewoon even pech hebben gehad. Ergens rijden we dan ook nog fout, zijn een half uur met keren en steken bezig om even verderop helemaal vast te lopen in al het verkeer dat buiten de tol om, via het kleine plaatsje Irun zich een weg naar Frankrijk aan het banen is. Ergens in dat gedrang vinden we een parkeerplaats waar we wat eten en als er meer campers aansluiten, besluiten we te blijven slapen.

Een dagje rijden en bedelen maakt een mens gaar, wij hebben dus duidelijk geen zin meer in spelen en andere fratsen, maar hoe maak je dat Piene en Jinte wijs? Marko besluit het liedje van x93de raggende mannenx94 erbij te halen en vertelt Piene dat hij poep in zx92n hoofd heeft. Piene denkt dan nog eerst dat een hond dat heeft gedaan en vindt het maar behhh. Uiteindelijk lijkt het er een beetje op dat ze het begrijpt. Zij heeft overigens geen poep in haar hoofd, maar de zon (zo beweert ze zelf en dat geloven wij ook). Denise is het niet eens met deze opvoedkundige uitspraken, maar als haar uitleg over moe en gaar niet overkomen, geeft ze ook toe, dat ze poep in haar hoofd heeft.

Donderdag 14 februari 2008

Het is koud als we wakker worden maar niet zo koud als in Salamanca. Gisteren hebben we besloten dat het buiten de tol om door deze kleine dorpjes kruipen niet opweegt tegen het betalen van tol en een stukje doorrijden. Waar hier de grens precies ligt dat zien we niet. Er zijn geen grensposten alleen een riviertje en opeens rijden we in Frankrijk. We rijden een stukje tol op en schieten opeens heel hard op. Van de grens van Spanje-Frankrijk rijden we vandaag tot een tankstation net onder Orleans. Onderweg verbazen we ons over de grote hoeveelheden vrachtwagens die we zien. vooral bij tankstations is het een drukte van belang in de ochtend, rond lunchtijd en in de avond. Voordeel voor ons is, dat we zeker weten dat we goed rijden, want zulke grote vrachtwagens rijden niet door kleine dorpjes. Dat laatste hebben we mis, want we rijden door een aantal dorpjes heen waarbij we ons erover verbazen dat die grote vrachtwagens er ook doorheen kunnen. Het is passen en meten en uiteindelijk loopt het maar xe9xe9n keer vast.

We komen vandaag een heel eind en dat is niet gek omdat we op de eerste

20 kilometer

na alles buiten de tol om rijden en wij met onze camper niet harder dan

90 kilometer

per uur rijden.

Wij hopen dat we al snel in Parijs zijn en willen eigenlijk gelijk al naar Disney. Piene denkt daar anders over, zij wil helemaal nog niet naar Disney, want ze moet eerst nog een paar dagen wegstrepen op haar Mickey kalender.

Vrijdag 15 februari 2008

We zaten vandaag zo relaxt in ons programma qua tijdx85tenminste dat dachten we. Na prima overnacht te hebben op een bomvolle parkeerplaats tussen de vrachtwagens, vinden we het wel erg koud als we wakker worden maar we zetten onze tanden op elkaar en om 9:00 zijn we alweer aan het rijden. We zitten zox92n

350 kilometer

voor Disney Parijs en rijden ook vandaag geen tol. We merken duidelijk dat het land hier dichtbevolkt is en secundair rijden betekent dan iets meer dorpje in, dorpje uit. Zox92n

100 kilometer

onder Parijs zien we naast de weg een Carrefour. We stoppen en slaan flink in, zo hebben we gelijk genoeg voor onze dagjes Disney. We doen er wel erg lang over, maar we hebben tenslotte alle tijd. Iets verderop stoppen we weer. Bij de McDonalds. Even wifix92en want we hebben geen flauw benul waar we moeten zijn in Disney. Na wat getob hebben we de GPS coxf6rdinaten en rijden we verder. Iets na 15:00 rijden we over de ring Parijs. Wat een chaos en wat een drukte. Gelukkig heeft Marko dit jaar veel geoefend en stuurt hij ons behendig door de drukte, in xe9xe9n keer de juiste kant op. Denise is alleen maar blij dat zij niet hier hoeft te rijden. 16:15 staan we voor de Davy Crockett ranch. Onze reservering is pas vanaf maandag 18 februari maar we zijn gaar, hebben het koud en hebben onderweg bedacht dat we een kansje gaan wagen. We hebben vooruit zitten filosoferen dat als we ons verhaal vertellen; autopech, rijden, rijden en rijden want we willen niet te laat zijn, nu te vroeg, dat er wel een leuke last minute in zou zitten. En zo zagen we onszelf al heerlijk 3 nachten extra in die nog geweldigere lodge zitten voor zox92n  x80 100,- extra. Het meisje achter de balie sprak Nederlands, was heel aardig, begreep ons probleem, pleegde kort overleg met haar chef en deed ons een fantastische aanbieding; in plaats van 2 x 250 euro voor het weekend en 1x 150 voor de zondagnacht mogen wij een lodge hebben voor 3 x 150 euro. Oeps, en toen barstte onze luchtbel. Op dat moment wilden we gewoon even heel rijk zijn. En hoe mooi het ook klinkt dat we rijk zijn aan herinneringen op dit moment als je gaar en suf bent van de

1800 kilometer

die je net hebt gereden wil je gewoon even luxe. Maar helaas kent onze portemonnee een bodem en krijgen we het adres van een camping mee. Een beetje ontgoocheld rijden we rond etenstijd richting een camping die dicht blijkt te zijn. Ondertussen wordt het veel te laat en weten we het ook even niet meer. In het donker de stad in rijden op zoek naar een camping is geen optie en de meiden moeten nu echt gaan eten. We parkeren bij een tankstation net na Disney. Overal staan bordjes dat we hier niet mogen kamperen maar we gokken het er maar op. Terwijl wij ons druk maken over de politie, de kou en het vinden van een camping, zijn Piene en Jinte vrolijk aan het spelen. Piene is zelfs bezig een kunstwerk te bouwen (zoals ze het zelf noemt). Dat doet ze door de was in keurige slingers over de voorstoelen te hangen en er dan onder door te klimmen. Natuurlijk moeten wij kijken en enthousiast zijn bij elk kleding kunststuk.

We staan nog geen half uur als een autootje van de douane stopt voor onze neus. We verwachten dat we worden weggestuurd maar het wordt nog erger; uit een ander autootje komt een drugshond die enkel en alleen een rondje om onze camper maakt. Denise heeft gelijk allemaal rampenscenariox92s maar als alle autootjes uiteindelijk wegrijden zonder wat te doen of te zeggen besluiten we de gok te wagen en gewoon te blijven staan.

Zaterdag 16 februari 2008

Afgelopen nacht heeft Denise onrustig geslapen. Het is erg koud hier en ze is een paar keer wezen checken of de meiden nog goed onder hun dekbedjes lagen. Rond 6:00 beginnen de eerste vrachtwagens om ons heen met het warmdraaien van hun motoren. Om 7:00 zijn we klaarwakker maar willen we vanwege de kou het liefst lekker blijven liggen. Piene kruipt bij ons in bed maar is onrustig en wil graag haar ontbijt.

Wij willen het liefst blijven liggen en denken daarbij vooral aan het comfort van een huis. Daar hoort bijna automatisch de vraag bij aan Piene in wat voor huis zij graag zou willen wonen. `Een kasteel en ik wil ook naar de prinsessenschool`, hmmmm, dat wordt nog wel even zoeken denken we.

We steken onze gaskachel aan en de als de camper lekker snel opwarmt begint onze dag. Rond 8:30 rijden we bij het tankstation weg richting camping. Het is

10 kilometer

rijden en makkelijk te vinden. We bakken de appeltjes vandaag, en met een beetje kaneel en chocopoeder erover is het echt een feestje. Om 10:00 stappen we heel dik aangekleed de camper uit. Alle mutsen en wanten en dubbele maillots zijn uit de kast gerukt want het is hier echt koud. Of zijn wij gewoon watjes geworden omdat we al een klein jaar in alleen maar zon en korte broek leven?

We gaan niet de stad in maar lopen

4 kilometer

naar het dichtstbijzijnde grote winkelcentrum. Als we terug zijn in Nederland zijn de meiden al heel snel jarig dus we gaan op zoek naar een fietsje en een speeltent voor Jinte en een karaoke-micrafoon-set voor Piene. We slagen niet, maar Jinte slaagt er wel in haar ongenoegen duidelijk te maken. Als we net het winkelcentrum zijn uitgelopen zit daar nog steeds dezelfde zwerver van vanmorgen in de vrieskou te beden. De meiden geven hem wat geld en nadat we al zijn doorgelopen rent Denise nog even terug. We hebben net drie flessen drinkyogurt gekocht en dat is er voor ons xe9xe9n teveel. Oprechte glimlachen worden uitgewisseld en wij lopen terug naar onze koude camper. Een camper die lang niet zo koud is als de grond waar deze oude man op zit. We hebben het afgelopen jaar heel veel minder bedeelden gezien. Wat daarbij een fenomeen is wat wij in Nederland een stuk minder kennen is bedelende ouderen. Grofweg zie je in Nederland meer verslaafden of psychisch gestoorden hun hand ophouden. In de Baltische landen, Polen, Spanje, Portugal en nu dus ook Frankrijk zijn het hoofdzakelijk hele oude mensen die we vol schaamte hun hand op ziet houden. Als we teruglopen zijn we het er wel over eens. Je kan beter een bedelaar zijn in Porto (Portugal) waar het altijd nog boven de >10 graden is, dan hier in de vrieskou waarbij het x92s avonds ook nog eens vriest.

Als we terug zijn bij de camper is het al in de middag. De meisjes kruipen in Piene haar bed onder de dekens, Denise kruipt achter de computer en Marko gaat aan de slag in de keuken. We hebben avocadox92s gekregen van onze campingbuurvrouw in Salamanca en deze worden omgetoverd in een heerlijke guacamole-dip en daarna staat hij een uur pannenkoeken voor iedereen te bakken. Pannenkoeken worden altijd met luid gejuich ontvangen en zo ook vandaag. Ondertussen zijn de meiden helemaal hyper en hebben wij het helemaal gehad. Het is koud, er staat een fikse afwas, kinderen moeten nog in bad en in bed, we moeten nog wat camperklusjes doen, verhalen en fotoboeken bijwerken en dat allemaal terwijl we ons gaar voelen van 3 dagen reizen en daarbovenop de teleurstelling dat deze laatste dagjes en vooral nachtjes hier in Parijs uitzingen belachelijk veel geld kost (x80 30,- voor een nachtje camping!!!). De meiden blazen hun stoom af in bad en wij verzetten ons tot de klussen. We trekken gelijk ons plan voor morgen. Zo laat mogelijk in de middag van de camping af,

5 kilometer

rijden naar het tankstation voor de Davy Crockett Ranch van Disney, daar eten en meiden in bed, wachten tot 22:00 en dan naar de ranch rijden en inchecken. Zo hoeven we overmorgen niet in de rij te staan en kunnen we gelijk naar het park rijden en nog beter, kunnen we gelijk mooi gratis overnachten op de x93bewaaktex94 parkeerplaats bij de ranch.

Zondag 17 februari 2008

Het fijne aan de camping is vooral dat we stroom hebben. De kachel heeft daarom de hele nacht gedraaid en iedereen heeft dus heerlijk geslapen. Het valt ook op dat tijdens de x93warme nachtenx94 Piene en Jinte langer uitslapen, dus ook vandaag. Aangezien we geen plan hebben, doen we kalmpjes aan. We informeren hoe laat we het terrein moeten verlaten (ergens aan het begin van de middag is goed) en spelen wat in en om de camper.

Op die manier vliegt de ochtend voorbij en als Jinte lekker ligt te slapen, rijden Piene en Marko nog even met step en loopauto van de heuvel, op de camping, af.

Maar dan is het toch echt tijd om te gaan. We hebben echter besloten om niet al te ver te rijden; net buiten de camping (of beter, nog net op het campingterrein) is een speeltuin en daar parkeren we. Op die manier zingen we de tijd uit tot ongeveer half vijf, want dan rijden we naar het tankstation voor de x93Davy Crockett Ranchx94. We eten een pizza, wel zelf gemaakt, maar vanochtend al klaargemaakt, dus toch lekker makkelijk. En stoppen de meiden in bed. Vervolgens gaan we elkaar zitten aanstaren. Het is koud, we staan niet echt handig en daarom rijden we eerder dan verwacht naar de ranch om ons aan te melden.

Als we met de camper het terrein op willen rijden, wordt er eerst vreemd gekeken. We laten onze reservering zien, maar mogen nog steeds niet doorrijden. Er wordt gebeld en dan is het ok, we mogen door naar de receptie. Ook daar is men enigszins verbaasd, we zijn namelijk een dag te vroeg. Gelukkig krijgen we onze tickets mee en hoeven we morgen alleen nog maar naar Disneyland te rijden.

We hebben voor de zekerheid geen toestemming gevraagd om op het parkeerterrein te blijven staan, maar gelukkig lijkt dat geen probleem en slapen we heerlijk.

Maandag 18 februari 2008

Piene (en wij ook) heeft al maanden gewacht op deze dag. Ze is helemaal enthousiast en kan niet wachten met eten en aankleden. Jinte is een ander verhaal. Rond 6:00 lag ze flink te rommelen in bed maar nadat Marko toen de gaskachel had aangezet en de camper lekker warm en behagelijk werd is ze heerlijk vast weer ingeslapen. Ze slaapt zo vast en lang dat wij, vooral Piene, zich al zorgen begint te maken. Want als Jinte niet wakker is kunnen we niet naar tZo snel als we kunnen, gaan we weg en het is nog het park. Iedereen is al aangekleed als Jinte rond 8:00 wakker wordt. Maar aangezien alles al is voorbereid is het uiteindelijk geen eens half negen als we de camper parkeren bij het park.

Het is vriezend koud en we hebben ons heel dik aangekleedt, maar eenmaal buiten mag dat niet baten. Vooral Jinte lijkt het slachtoffer van de kou. De kou in de camper heeft haar doen verkleumen en hoe warm we haar ook aankleden, ze krijgt zichzelf niet meer warm. Als een hoopje ellende nemen we haar mee en we proberen haar vooral veel te wrijven en veel te masseren. We zetten haar op een groot paard van x93Le carrousel de Lancelotx94 maar ook dat kan haar zinnen slechts een fractie van de tijd verzetten. Niets lijkt te helpen en als Marko haar handjes niet meer mag loslaten zonder dat ze het op een brullen zet, weten wij genoeg. We nemen haar zo snel mogelijk mee in een restaurantje voor een kopje warme chocolademelk en terwijl ze zo langzaam opwarmt en weer in onze vertrouwde Jinte terugverandert.

Piene ondertussen wil eigenlijk maar xe9xe9n ding: Mickey zien! Gelukkig loopt ie vanaf 10:15u rond in het park en na de chocolademelk, gaan we op zoek. Disneyfiguren ontmoeten is niets zonder handtekeningenboekje en dus krijgt Piene een boekje en mag ze op jacht.

De rij bij Mickey is lang, maar we sluiten toch aan. Als Piene bijna aan de beurt is, begint ze een beetje terug te krabbelen. Ze vindt Mickey toch ook wel een beetje eng. We hebben echter niet voor niets in de rij gestaan en zetten door. Als wij aan de beurt zijn, geeft ze x91m snel haar boekje. Als Mickey zx92n handtekening heeft gezet is ze om. Mickey is geweldig en vol trots loopt ze een hele tijd rond met haar boekje. Daarbij valt het haar gelijk op dat Mickey zijn naam een aantal gelijke letters heeft als haar naam.

Even zijn we bang, dat Mickey de enige wordt in het boekje, want een aantal andere Disney-helden mag niet schrijven. Piene vindt heel heleboel Disney figuren op een afstand fantastisch, maar te dicht bij komen is niet aan haar besteedt. Na de rij bij Mickey wil Piene graag in de rij bij Assepoester. Wij willen ook nog ergens in en daarom gaan we naar x93Itx92s a small worldx94. We zitten in een bootje en maken een tocht door een internationaal poppentheater. Deze attractie wordt met zoveel gejuich ontvangen, dat de tranen (bij Jinte) heel groot zijn als we eruit moeten.

We lopen nog wat door het park en komen op goed geluk nog wat Disney figuren tegen. Woody van Toy story vindt Piene helemaal niks, zijn vriendinnetje Jessy vindt ze wel erg leuk. Uiteindelijk belanden we bij het theater voor de show: x93Mickeyx92s Winter Wonderlandx94. Piene vindt het geweldig. Na een afwachtende houding in het begin, verandert haar gezichtje gedurende de voorstelling een paar keer van gespannenheid naar dikke pret. Nadat alle (nep)sneeuw aan het einde van de show over ons is neergedaald weet ze het zeker ze wil nog een keer. Jinte heeft geen flauw idee, want zij is in slaap gevallen en slaapt gedurende de hele voorstelling.

Terwijl Jinte nog ligt te slapen schuiven Piene en Marko aan in de rij voor de Ford autootjes. Maar het is druk in het park en als Jinte een half uur later wakker wordt staan Marko en Piene pas ergens halverwege de rij. Denise en Jinte schuiven er zo mooi tussen. Daarna duurt het wachten nog lang maar is het ritje dat volgt geweldig. Jinte chauffeurt Denise en Piene chauffeurt Marko. Twee gierende meisjes en heel wat botsinkjes verder stappen we uit. Ondertussen hebben we het wel gehad voor vandaag en gaan we terug naar de Davy Crockett Ranch. We weten na vannacht nu wel hoe de parkeerplaats eruitziet maar we zijn erg benieuwd naar de lodge. De lodge is het voormaat van een grote stacaravan. Heel groot en ruim dus als je net ruim 10 maanden in een camper hebt gewoond. De meiden gaan los en rennen 100x het hele huisje door. Wij zetten alleen maar alle kachels aan en genieten van het vooruitzicht dat de vuile vaat zo in de vaatwasser kan en er een heerlijk bad is. Na het uitrazen ontdekken de meiden de tv. In dit korte moment van rust maakt Marko een grote pan pasta en daarna wordt er alleen maar geschranst. Jinte eet hoeveelheden voor een flinke volwassene en vol verbazing blijven we dat mondje maar op en neer zien gaan. Pasta betekent koolhydraten en na het eten wordt het verbrandingsproces daarvan gelijk weer in gang gezet. Jinte klimt in een onbewaakt ogenblik gelijk op het bovenste bed van het stapelbed en nadat wij hebben uitgelegd dat niet zox92n goed idee te vinden blijkt springen op het bed een geweldig alternatief te zijn. Van het razen op bed verplaatst het spel zich in bad. De mickey zeepjes vliegen in het rond totdat een groot gebrul het spel stagneert. Piene merkt dat als je je toet maar flink genoeg hebt ingezeept het niet handig is dan met je natte handen dezelfde zeep van je handen in je ogen te wrijven. Door haar huilen lost het probleem zich gelukkig gelijk vanzelf op want het is ondertussen echt tijd om naar bed te gaan. Allebei klimmen ze in hun nieuwe bed. Piene op haar rug en Jinte zoals altijd draait zich gelijk op haar buik en voor dat de deur dicht is horen we ze al snurken.

Dinsdag 19 februari 2008

Piene maakt ons midden in de nacht wakker. Ze heeft plas in haar buik en ze moet naar de wc. Dit is een groots moment want juist omdat ze altijd zo vast slaapt gaat het hier altijd fout. Het lukt haar nu al twee jaar overdag droog te zijn maar s nacht blijft moeilijk.

De volgende ochtend weet ze van niks meer en na even bij haar kleine zus gexefnformeerd te hebben of zij al wakker is gaan ze samen op boevenpad. Pa en ma liggen in bed ondertussen heerlijk van hun samenzweringen te genieten. Jinte zit namelijk nog vast in haar trappelzakje en als ze om vooruit te komen Piene dan maar achterna kruipt de woonkamer in begint Piene een heel verhaal tegen haar dat ze nu toch wel heel erg op een baby lijkt. Als er te veel gelach uit de slaapkamer komt weten ze dat wij ook wakker zijn en wordt Jinte verlost uit haar zakje en Piene gekroeld. Dan begint de dag. We zijn al halverwege ons ontbijt als we ons opeens herrinneren dat dit hutje inclusief ontbijt was. Marko haalt ons ontbijtpakketje op en ondanks dat de meiden al een vol ontbijt achter hun kiezen hebben en bekertje warme chocomelk gaat er altijd wel in.

Om 9:30 rijden we naar het park. We parkeren net als gisteren tussen tientallen campers die hier overnacht hebben. Na even wat rekenwerk zijn we eruit. Ja het was zeker x80200,- goedkoper geweest om hier te staan en het park te bezoeken maar daar staat tegenover dat we nu oprecht heerlijk genieten van het altijd warme hutje, en de luxe van ruimte en een bad hebben. Maar eerlijk is eerlijk als we hier nog een keer naar toe gaan dan gaan we in de zomer en ja dan staan we gewoon met onze camper (hopelijk dan een kleiner formaat VW Westfalia T4TDI) hier op het parkeerterrein. EuroDisney is namelijk echt dik kinderplezier maar heeft een goed gevulde grote mensen portemonnee nodig om alles te kunnen bekostigen.

Het is weer een zonnige vrieskoude dag maar nadat we ons gisteren vooral georixebnteerd hebben weten we vandaag de weg. We gaan eerst in de rij staan voor een handtekening en foto van Minnie. Terwijl Denise en de meiden wachten en wachten, rent Marko wat attrakties af om met onze fastforward pass op een later tijdstip minder lang in de rij te hoeven staan voor bepaalde attracties.Waar Jinte het wachten veel te lang vindt duren is Piene helemaal verliefd als ze eindelijk bij Minnie staat. Ze geeft haar knuffels en kusjes en vindt haar de mooiste en liefste van de hele wereld. Jinte is ook gelijk op. Dikke knuffels en kussen. Ze zijn niet weg te slaan. Bij de prinsessen staat zox92n lange rij dat we lekker op een afstandje naar ze gaan kijken en ondertussen onze croissants opsmullen. Bij het hutjes-ontbijt zitten ook mini jam-bakjes en Marko legt uit hoe je heerlijk je croissant dan kan dippen in je bakje, grote klodder jam erop en dan gelijk in je mond.

Na de lunch gaan we naar Peter Pan. Met onze fast forward pass kunnen we snel doorlopen en binnen 5 minuten varen we in ons piratenschipje en donkere hobbelige ruimte in. Terwijl Jinte ondertussen heerlijk doorslaapt zit Piene als een rietstengeltje steeds harder naast Denise te trillen. Als het schilje in zijn vlucht even stil blijft hangen is alle lol helemaal weg. Ze wil en moet eruit. En we gaan eruit en beloven nooit meer met dit bootje te gaan vliegen. Het is zo lastig in te schatten hoe ze dingen beleven. Disney geeft dit ritje weer als een groot familiefestijn en onderweg blijkt Piene maar een ding te hebben gezien die zij in haar geheugen heeft gegrieft en er het stempel x93engx94 aan heeft gehangen: dat waren de tanden van de krokodil.

Jinte slaapt mog steeds en Marko en Piene gaan in de rij staan voor de vliegende dombox92s.Een goede 40 minuten later met twee stralende gezichten komende ze weer terug. Tegelijkertijd wordt Jinte wakker en gaan we naar het tweede park. De Disney Studiox92s. Hier is het iets minder druk en na eenhalf uurtje wachten stappen we naast de geest in de lamp op de vliegende tapijten van alladin. Daarna snel doorlopen naar de kriskras autox92s van cars op daarna gelijk aan te schuiven bij de 3D musical x93Animationx94.

Ondertuseen begint een dagje rennen door het park zijn tol te eisen. Terweijl we een appeltje eten en ons plan trekken blijken hier ook Disney figuren rond te huppelen waarmee je op de foto kan. Omdat het hier net wat rustiger is lukt het om van Goofy, Pluto een handtekening te krijgen. Als we daarna weer gaan zitten, komt Lilo te voorschijn. Piene is opslag verliefd en durft haar niet aan te kijken als ze haar boekje geeft. Een kleine aanmoediging is echter genoeg. Lilo krijgt een kus en een knuffel en even lijkt het erop alsof Piene haar niet meer gaat loslaten. Jinte vindt Lilo ook wel leuk, maar kan alleen maar naar de grond kijken als ze in de buurt komt en uiteindelijk wint de appel in haar hand het.

Dan gaat het langzaam naar etenstijd. We hebben even rondgekeken in het park en in de studio, maar eigenlijk vinden we 10 euro voor een menu van niks, teveel van het goeden. We lopen daarom een rondje door Disney Village. Dit is een beetje de winkelstraat van Disney, dus veel merchandise en heel veel snacks. Het prijspeil is hier niet echt anders en uiteindelijk belanden we bij, hoe kan het ook anders, Mc Donaldx92s. hierna gaan we terug naar het park, want we zijn vandaag speciaal gebleven voor x93Candleabrationx94. We zijn echter nog een beetje vroeg, dus gaan we nog maar eens in x93Itx92s a small worldx94. Deze, vooral favoriet van Jinte, attractie doet ook vandaag weer wonderen en helemaal enthousiast gaan we naar het grote plein voor het Mickey-kasteel. Daar is het middenstuk afgezet voor de komende show en voor Jinte is dat een uitgelezen kans om haar kunsten te vertonen. Ze rent elke keer het plein op, draait drie tot vier mooie rondjes en daarna rent ze heel hard terug. Als Mickey en zx92n vriendjes komen, mag het niet meer en wordt er alleen maar gekeken en genoten. Als de kaarsjes op het kasteel aangestoken worden en de glitters naar beneden vallen, komen er alleen maar ohhhx92s en ahhhx92s.

Na de show is Piene helemaal op en zij valt als een blok in slaap. Jinte daarentegen is helemaal opgeladen en wil alleen maar rennen. Het is echter sluitingstijd en daarom mag ze niet zelf lopen (hoe tegenstrijdig soms, maar we willen haar niet kwijt). Gelukkig mag ze op de roltrap wel los en dat vindt ze helemaal geweldig.

Eenmaal in het huisje gaat ze gewoon door, eerst rennen van de slaap- naar de woonkamer en daarna helemaal los in bad. Piene ligt dan al lang in bed. Gelukkig is Jinte ook moe tegen de tijd dat ze uit gebadderd is en voldaan gaat ze liggen. We vinden haar nog xe9xe9n keer midden in de slaapkamer, maar daarna valt ze echt in slaap.

Zondag 10 februari 2008

Gisteravond kwam een jongen een mes bij ons lenen. Vol verbazing zagen wij hem daarna teruglopen naar zijn tentje! Het is hier x92s avonds zo koud dat Denise vannacht om 4:00 de wekker heeft gezet om ons kacheltje aan te zetten. Zo is het namelijk lekker als de meiden en wijzelf wakker worden want wij hebben geleerd van gisteren. Als we x92s morgens wakker worden neemt Denise zich voor hem en zijn vriendin een warme kop koffie aan te bieden. Als ze terugkomt van het douchen hebben ze hun tent al ingepakt en zijn ze weg. Wij verwachten dat het ze echt veel te koud is geweest.

Piene en Jinte leven nog gedeeltelijk in de tijdzone van Portugal en dat levert x92s ochtends een uur winst op. Voor we uiteindelijk weg gaan, maken we nog een kort praatje met onze Engelse buurman en wij verzekeren hem dat fietsen naar Salamanca heel goed te doen is. Daarna ontdekken we dat het aanzienlijk kouder is dan gisteren, maar de strak blauwe lucht en het feit dat het windstil is beloven veel voor vandaag.

We gaan eerst naar het park (om te spelen), maar komen een markt tegen en maken eerst een rondje. We zijn niet alleen op de markt, want het lijkt erop dat heel Salamanca er ook is. Met enige verbazing lopen we over de markt, vooral het gedeelte van de rommelmarkt. Het is al ongelofelijk wat er aangeboden wordt, maar het is nog ongelofelijker dat er mensen zijn die het kopen.

Na de markt volgt de speeltuin. Jinte maakt gelijk Spaanse vriendjes en Piene volgt haar vrolijk in haar spel. Als de andere kindjes naar huis gaan en wij de boterhammen te voorschijn halen, vindt Piene een schaapje en een varkentje. Als de x93vorigex94 eigenaar een uur later nog niet is geweest, mag Piene de diertjes meenemen. Ze besluit er xe9xe9n zelf te houden en de andere aan Jinte te geven.

Daarna rijden weer naar het grote centrale plein (er moet tenslotte ook wel eens geplast worden) en vervolgens gaan we op zoek naar de kikker. De kikker zit verstopt bij de ingang van de universiteit en als je x91m ziet (zonder dat iemand het voorzegt), dan wacht je voorspoed. Voor ons betekent dat eerst de universiteit vinden. We weten dat we bij de kathedraal moeten zijn en daarom fietsen we daarheen. Daar staat iemand op een doedelzak te spelen en Piene en Jinte vinden het prachtig. We blijven dus even zitten, zodat zij kunnen dansen. Als we net zitten, komen onze Engelse buren van de camping net langs (op de fiets). We maken een praatje en krijgen een plakje cake. Daarna wordt er nog even gedanst en gevallen. Coxf6rdinatie blijft iets lastigs. Piene brult het uit na haar struikelpartij en beweert dat haar arm het niet meer doet. Alle gymoefeningen die Denise met haar wil uitproberen om te checken of die het nog een beetje doet weigert ze resoluut. Hij is gewoon stuk en met een bromberengezicht loopt ze naar haar vader. Ondertussen hebben wij trek gekregen in een ijsje. Als Marko aan Piene vertelt wat het geheimpje van de middag was x93een ijsje etenx94 springt ze op, beweegt ze haar arm een paar keer op en neer, zegt ze met een grote glimlach x93hij het weer doetx94 en stapt in de fietskar klaar om op zoek te gaan naar ijs. We fietsen eerst terug naar het grote plein en eten daar een ijsje. We maken even een praatje met een studente uit Brazilixeb en laten Piene en Jinte nog even rennen.

Daarna gaan we echt naar de universiteit. De universiteit is snel gevonden, de kikker blijkt voor ons onbegonnen werk. Na verloop van tijd, pakken we de Lonely Planet voor de gouden tip. We zien de kikker, maken een foto en gaan daarna lekker terug naar de camper.

In het avondzonnetje pakken we de boel in en maken we de camper ready-to-go, nu alleen maar hopen dat ie ook start. Ondertussen vertelt onze engelse buurman nog een leuke grap. Wij hadden de hoes van de fietsen over een lampje op de camping heen gegooid. In het donker en als de lamp eronder brandde leek het met een beetje fantasie net een tentje. Toen hij x92s avonds naar de wc liep en x93lichtx94 zag branden in x93onze tentx94 trok hij gelijk de conclusie dat dan de kinderen in dat x93tentjex94 zouden liggen. Veel te koud vond hij. Met zijn vrouw is hij daarna een tijdje aan het bakkeleien geweest dat ze dit niet vonden kunnen. Op het moment dat de beslissing was gemaakt om bij ons aan te kloppen en te vertellen dat we onze kinderen echt niet zo in de vrieskou in een tentje konden laten liggen zag hij pas dat hij onze fietsenhoes voor tent had aangezien. 

Vrijdag 8 februari 2008

Het ritje naar Salamanca is niet ver meer als we de grens overrijden. De eerste blik op Salamanca is betoverend. We rijden over de ringweg, nemen een afslag en komen dezelfde camper tegen als een halfuur geleden. We ontdekken daarna al snel waarom zij ons tegemoet kwamen; de camping is hier niet.

Als we de kaart er nog eens bijpakken en ons eigen plan trekken komen we wel bij de camping uit en daar staan de Engelsen weer en ja, zij hebben ook Tomtom.

Het camping terrein staat vol met Engelsen, maar is zeker niet vol. De faciliteiten zijn goed, Piene en Jinte kunnen x92s avonds zelfs in een mooi kinderbad en in de hotellobby (die ernaast is gelegen) hebben ze gratis Wifi.

Toen we de grens zijn overgereden hebben we onze klokken weer een uur vooruit gezet en dus is het bij aankomst bijna gelijk etenstijd. Piene denkt de hele dag aan niets anders, dus als het echt etenstijd wordt is ze helemaal door het dolle heen. Vandaag eten we ook nog eens vis en dat is ongeveer haar lievelingseten.

Piene rent en springt door de camper en wij zijn alleen maar moe van een dag in de auto hangen(350km). Toch lukt het om het eten met een glimlach op tafel te krijgen. Het bad dat daarna volgt is een groot feest. Jinte kan soms heerlijk en lang slapen als ze op bed ligt en wij aan het rijden zijn. Vandaag was zox92n dag. Als ze na haar bad in bed ligt heeft ze geen slaap. Desalniettemin zit ze uren heerlijk te spelen in haar bed. Alle logopedie-oefeningen komen voorbij en ergens achter de opslagkrat in haar bed heeft ze een kaplaars gevonden die ze hele verhalen vertelt door haar neus diep in de laars te drukken. Denise zit in stilte van al haar verhalen te genieten. Marko is ook helemaal gelukkig als hij terugkomt van het wifix92en. Allemaal positief en goed nieuws.

Zaterdag 9 februari 2008

De zonsopgang is erg mooi (net zoals de zonsondergang gisteren), maar we zijn wel een beetje geschokt over de temperatuur. Het heeft vannacht gevroren en de mensen die de camping vroeg willen verlaten moeten zelfs de ruiten krabben. Met de kachel op de kookstand zitten we even later aan het ontbijt. Daarna gaan we met de fietskar op pad. Het is ondertussen al aardig opgewarmd en zonder jassen rijden we het campingterrein af.

Salamanca is goed te fietsen en gelukkig heel overzichtelijk, daarnaast is het er erg mooi en is de sfeer relaxed. Ook hier in Spanje kent men het concept fietskar niet en dus duikt iedereen op en in de kar als we de fietsen parkeren op het grote centrale plein (Plaza Mayor). We koppelen de kar los en lopen we een rondje langs de mooiste gebouwen van Salamanca. We hebben van de VVV een spelletje meegekregen. Het is de bedoeling dat Piene en Jinte op alle mooie gebouwen, bepaalde dieren zoeken. Piene vindt het eerst heel moeilijk en neemt een houding aan van geen zin. Als ze echter eenmaal iets gevonden heeft is ze om en vindt ze het een fantastisch spel. Ondertussen spreekt ook iemand Marko aan over de fietskar. Hij heeft zijn fiets bij zich en wil tekst en uitleg hoe we het karretje nu precies bevestigen.

Na de dieren, komen we een poppenspeler tegen. De muziek en de dansende poppen werken betoverend.

Na de poppen halen we onze fietsen op (weer onder overweldigde belangstelling) en fietsen we terug richting camping. Op de route ligt een groot winkelcentrum en aangezien ze hier een Mercadona supermarkt hebben met glutenvrij voer, lopen we een rondje door het winkelcentrum. In Spanje is het weer veel makkelijker om glutenvrije producten te vinden en dat betekent dat Denise voor het eerst in twee weken weer normaal zal kunnen ontbijten. Terwijl Denise nog even verder snuffelt, wordt Jinte weer eens doodgeknuffeld. Wij vinden het allang niet meer verbazingwekkend meer; ze wordt op de arm genomen, geshowd aan familie en vrienden en vervolgens gefotografeerd. Er wordt nog wel even toestemming gevraagd voor de foto, maar bij het hetgeen volgt is iedereen haar papa helemaal vergeten. Gelukkig krijgen we Jinte nog terug en met zx92n vieren fietsen we terug naar de camper.

In de camper nadert etenstijd en Piene loopt al rond met een zak met pasta. Op de vraag of ze ook wel eens aan iets anders denkt dan eten, kijkt ze even bedenkelijk. Haar gezicht klaart op en met een grote lach zegt ze: x93Ja, ik denk ook wel eens aan Wicky. Maar waar Denise helemaal hor en dol kan worden van haar eeuwige gevraag en interesse in eten biecht Marko op dat hij vroeger niet veel beter is geweest. Als x92s avonds het eten op tafel verscheen vroeg hij ook altijd gelijk aan zijn moeder:x94Ma, wat eten we morgen?x94.

Woensdag 6 februari 2008

Inpakken en wegwezen is het motto vandaag, of eigenlijk alleen inpakken, want we willen morgen naar Salamanca rijden. Een hele dag inpakken betekent vooral dat er heel veel tijd over blijft om te luieren en te spelen. We zijn er ook achter waarom we zo langzaam zijn geworden. Na Porto gaan we naar huis, weliswaar via Salamanca en Madrid, maar toch. En het terugrijden zal net zo iets zijn als het ritje van Oostenrijk naar Spanje (en dat vonden we bepaald niet leuk).

Gelukkig is vandaag wel leuk en is het vooral lekker weer. Tegen het einde van de middag betekent dat voor ons nog even naar het strand. Jinte heeft daar echter geen zin in en dat is om twee redenen: ze moet dan kleding aan (en in het bijzonder een broek) en het betekent dat ze schoenen moet dragen. We laten haar even uitrazen op de grond en dan gaat ze in de houdgreep mee. Op het strand gaat het langzaam beter, maar pas als we even gaan zitten bij een cafeetje om de zon te zien ondergaan en even te internetten, komt ze volledig tot rust, er wordt zelfs weer gelachen.

Het internet brengt weinig nieuws, of toch; we staan de komende maanden niet in Brielle. De camping heeft geen seizoenplaatsen beschikbaar en zelfs alle plekjes in het voorseizoen zijn vergeven. We hadden met heel veel dingen rekening gehouden, maar dit hadden we dus niet verwacht. Gelukkig staan we de eerste weken in Rozenburg. We mogen daar bij iemand op zijn oprit x93kamperenx94. Daar zijn we heel blij mee. We hebben bij thuiskomst namelijk maar een klein weekje om iedereen gedacht te zeggen en onze zaakjes te regelen. Na die week gaat Marko alweer aan de slag. Aangezien hij de komende maanden alleen maar in het buitenland zal werken en dus niet x93thuisx94 is hebben we een erg druk programma in onze thuiskomstweek. We moeten in ieder geval op zoek naar een leuke andere camping. Maar we kijken er naar uit terug te komen. Hier in Porto hebben we het reizen in ons hoofd afgesloten. Daarbij zullen we Salamanca en Madrid zeker tekort doen maar wij zien het als tussenstops van onze terugreis. Wel stoppen we bij Parijs voor 4 dagen Eurodisney. Het leek ons een fantastische afsluiting. Piene heeft het er al weken over. We hebben haar verteld dat het een soort Efteling is waar ook sneeuwwitje, assepoester en Mickey Mouse wonen. Aangezien x93de Eftelingx94 voor haar een magisch betekenis kijkt ze er erg naar uit. En Jinte? Die joelt gewoon mee met haar grote zus.

Donderdag 7 februari 2008

Wij gaan dus nergens heen. Blijkbaar wordt onze accu slecht of hebben we andere problemen, maar het feit blijft dat de camper niet start. Niet getreurd, we gooien ons elektriciteitskabeltje weer uit en blijven gewoon nog een dag. Dat geeft ons gelijk de gelegenheid om iets te kopen wat we al lang van plan waren: startkabels. Wij vinden het namelijk van de gekke, want we hebben drie accux92s (twee volle en xe9xe9n lege), maar kunnen de camper niet starten.

Even met de fiets op en neer, levert een startkabel op en twee minuten later, draait de motor en zijn we eigenlijk klaar om te gaan.

Dat betekent dat we weer een hele relaxte dag voor de boeg hebben en met een heerlijk zonnetje is dat geen straf. Piene en Jinte zijn helemaal gelukkig, want zij mogen vandaag poedeltje naakt over de camping rennen en als ze willen kunnen ze in hun badje springen. Helemaal gelukkig rennen ze rond en springen ze in en uit hun badje. Het enige nadeel van een rustig-aan-dag is, dat ie voorbij vliegt. En dat beseffen we x92s avonds eens te meer als de meiden weer een dag mogen wegstrepen op hun Mickey-kalender.

Vrijdag 8 februari 2008

We hebben twee accux92s onder de motorkap, dus het moet vandaag lukken om weg te komen. Helaasx85.. gisteren hebben xe9xe9n proefstart gemaakt en dat is voldoende gebleken om de kleine accu ook leeg te trekken. Gelukkig worden we door de mensen van de camping geholpen en zij zelfs zo aardig om ons de laatste nacht gratis aan te bieden. Verbaasd en blij rijden we even later weg. We willen even een tussenstop maken om gas (we vullen onze gasflessen met lpg) te tanken, maar de internet aanwijzingen zijn te vaag. Verdwaasd rijden we vele straatjes af maar geen gas, daarom rijden we gewoon door.

Onze laatste kilometers door Portugal zijn erg mooi, het landschap verandert van groen en heuvelachtig, naar rotspartijen en wordt uiteindelijk bij de Spaanse grens vlak en dor. Portugal in ging ongemerkt, nu we Portugal verlaten is de grensovergang tenminste duidelijk en gaan we echt beginnen aan de laatste fase van de vakantie.

Donderdag 31 januari 2008

Gisteren hebben we Porto gezien vanaf de oever, vandaag gaan we de brug over om de stad van dichtbij te bekijken. Het plaatje is net zo mooi als gisteren en als we de brug over rijden weten we het zeker; de mooiste stad tot nu toe. Het enige nadeel van een mooie stad is over

het algemeen de bereikbaarheid per fiets en dat geldt dus ook voor Porto. De straatjes in het oude centrum zijn stijl (en gaan altijd omhoog), hobbelig en dus moeilijk berijdbaar met de fiets (en dus nog moeilijker voor de combinatie; fiets met kar). Na wat zoeken en wat keren en draaien, vinden we uiteindelijk toch de VVV. Geluk en helaas wisselen elkaar hier af, gelukkig worden we heel fijn geholpen, helaas is er weer geen poppentheater en geen carnavalsoptocht. Er zijn wel speeltuinen en verkleedpartijen, dus weten we dat het toch allemaal goed gaat komen.

Voordat we echter verder rijden, mogen Piene en Jinte eerst een paar duiven pesten op grote plein en een boterhammetje eten. Nog leuker dan de duiven, blijkt uiteindelijk een leeg blikje te zijn. Helemaal als een omaatje dat voorbijloopt meedoet in het voetbalspel. De daaropvolgende fietstocht brengt ons tot ver buiten de stad, bij het stadspark aan de kust. De beloofde speeltuin vinden we hier niet. Navraag leert ons, dat het park eigenlijk xe9xe9n grote speeltuin is. Het tweede park ligt nabij het museum voor moderne kunst, maar ook hier geen speeltoestellen. Ondertussen hebben we een kleine

15 kilometer

in de benen zitten en hebben wij ons doel nog niet bereikt. Als we op onze speurtocht een school passeren krijgen we magneetstickers voor de meiden aangeboden en tijdens het praatje dat volgt blijkt xe9xe9n van de vrouwen Nederlands te spreken. (op jonge leeftijd heeft ze 8 jaar in Nederland gewoond en nu, vele jaren later, is ze de taal nog niet verleerd). Ze verteld ons waar we speeltuinen kunnen vinden, wat de mooiste plekken zijn om carnaval te vieren en is natuurlijk benieuwd wat wij van Portugal vinden. Ze waarschuwt ons ook voorzichtig te zijn bij de speeltuin en als we even later door de wijk (met speettuin) heenrijden weten we waarom; in deze achterbuurt van Porto zijn we niet op ons gemak. We rijden door naar de kust en besluiten het fietspad terug te volgen naar de brug. Onderweg stellen we vast dat we heel veel gefietst hebben, veel hebben gezien, maar eigenlijk niets hebben gedaan. En dat Piene en Jinte hiervan de dupe zijn. We zeggen niets, maar nemen ons voor het goed te maken. Even later staan de meiden te gillen en te springen voor de Mc Donaldx92s  Tussen de kipstukjes en de patatten door raken we aan de praat met een mevrouw uit Timor. Zij is helemaal verliefd op Jinte en Jinte speelt het spelletje vrolijk mee. Eenmaal buiten staan er 8 mensen om de fietskar heen en krijgen we allemaal goedbedoelde adviezen hoe te rijden door de straten van Porto. We nemen de adviezen met een glimlach aan en rijden vervolgens terug naar de camping, waar we even later moe maar voldaan aankomen.

Vrijdag 1 februari 2008

De dag begint met regen, maar in deze periode waarin het lijkt alsof we alle tijd van de wereld hebben, is dat geen probleem. We schrijven kaarten voor de jarige, maken tekeningen en knutselen wat. Als Jinte daarna in bed ligt en het buiten droog is geworden, maken we ons klaar om boodschappen te gaan doen. De shoppingmall is niet naast de deur en ook aan deze kant van de Douro is het behoorlijk heuvelachtig en niet echt fietsvriendelijk, dus na een aardig fietspartij staan we voor de Continente. De eerste de beste winkel maakt Denise helemaal vrolijk; goedkope en leuke kleding + heel veel carnavalskleding. Te lang later komen we in de supermarkt aan en van onbekende supermarkten weten we ondertussen dat het altijd lang zoeken is. Als we de Continente verlaten is het dus al 18:30 uur en aardig donker. Zonder verlichting, in het donker gaan we dus terug naar de camping. Onderweg gaat het vervolgens heel hard regenen en de moed zakt ons aardig in de drijfnatte schoenen als we vervolgens verdwalen. We worden nog wel geholpen door een agent met oversteken, blijkbaar zien we er moedeloos uit, maar de wegwijzen zit er niet in. Gelukkig is de kust een mooie leidraad en helemaal doorweekt stappen we om 19:30 de camper binnen. Piene en Jinte hebben al die tijd geen krimp gegeven en ook in de camper zijn het voorbeeldige kinderen. We schotelen ze een snelle en lekkere x93maaltijdx94 voor en een klein uurtje later liggen ze te slapen. Wij zijn dan al aardig opgedroogd en werken ook nog iets te eten naar binnen. Eenmaal achter de computer met de fotoboeken zijn we alles al weer vergeten.

Zaterdag 2 februari 2008

Wij worden onverwacht getrakteerd op uitslapen. Piene en Jinte worden om 8:45 uur wakker en om ons geluk compleet te maken, schijnt de zon ook nog eens. Na het eten dus snel naar buiten en daarbij spreken we met onze Belgische buurman af om even bij te praten. Ive (want zo heet hij) is 32 en woont al 3 jaar in zijn camper. Hem omschrijven als alternatief, doet x91m geen recht aan, maar er is ook niets van gelogen. We krijgen heilzame thee, verhalen over complottheoriexebn, kunstgeschiedenis en een autonome levensstijl. Wij vertellen over onze reis en onze ervaringen met de mensen die we zijn tegengekomen en ons toekomst beeld. We moeten eigenlijk vaststellen dat we mijlenver uit elkaar liggen, maar de oprechte interesse in elkaar en elkaarsx92 denkbeelden blijkt ons wonderbaarlijk te binden. Een kopje thee/koffie wordt lunch, wordt een vroege borrel, wordt avondeten en uiteindelijk vertrekt Ive x92s avonds om 23:00 uur naar zijn eigen camper.

Ondertussen hebben we even onze email bekeken (en slecht nieuws: waarschijnlijk geen plek op de camping in Brielle), hebben Piene en Jinte de Teletubbies weer eens gezien en heeft Piene een Tangram gekregen van Ive. En x92s avonds of eigenlijk x92s nachts kijken wij nog even naar een Belgische film: Ex Drummer, een fantastisch verfilming van het gelijknamige boek van Herman Brusselmans (zeker kijken, als je tenminste van x93Trainspottingx94 houd).

Zondag 3 februari 2008

Vandaag komt het weer met bakken tegelijk uit de lucht. En dus houden we alles weer binnen. De creativiteit van twee dagen geleden ontbreekt deze keer, maar voor Piene en Jinte blijkt dat geen probleem. Helemaal niet als de oude appeltjes in een appeltaart worden verwerkt. Na de speelgoedkratten verschillende malen te hebben leeggegooid en nadat er volop is genoten van een overheerlijke appeltaart, komt het einde van de dag en van de regen in zicht. We proberen nog even kort te overleggen met Piene over haar toekomstige kamer, maar op de vraag: x93hoe wil je, je kamer hebben?x94. Komt ze niet verder dan: x93met een TVx94. We weten niet of we moeten lachen of huilen en uiteindelijk wint de glimlach, de TV zal echter moeten wachten.

Maandag 4 februari 2008

De ochtend gaat aan ons voorbij in rust. Piene en Jinte slapen lekker uit en tegen de tijd dat we gewassen en aangekleed buiten staan is het al weer bijna tijd voor de lunch. Deze laatste dagen van de vakantie gaan op deze manier ongemerkt voorbij en eigenlijk vinden we dat wel best. In de middag fietsen we naar het winkelcentrum. Heuvel op en heuvel af, niets is het tenslotte vlak, rijden we in het zonnetje naar een enorm winkelcentrum. Denise wordt altijd helemaal vrolijk van dit soort plekken en vandaag is dus geen uitzondering. Het lijkt er daarbij op alsof het overal uitverkoop is en dat maakt haar zo mogelijk nog blijer. We doen terloops nog een paar ideexebn op voor ons toekomstige huis en moeten dus constateren dat we al heel erg bezig zijn met Nederland.

Ondanks de aanbiedingen, gaan we met lege handen weer huiswaarts. Lege handen is overigens niet waar, want we doen nog wel een paar boodschappen in de supermarkt en daardoor zitten Piene en Jinte als een soort van haringen in een ton. We rijden deze keer in xe9xe9n keer naar de camping en dan blijkt het ritje ook in 20 minuten te kunnen.

Bij de camping gooien we alles en iedereen in de camper en kunnen we bijna direct aan tafel. x92s Avonds strepen we weer een dag door, nog twee weken en dan gaan we bij Mickey Mouse op bezoek (we kunnen bijna niet wachten).

Dinsdag 5 februari 2008

We hebben in Porto het gevoel dat elke dag met regen wordt afgewisseld met xe9xe9n dag met zon. Gisteren scheen de zon, dus vandaag regent het, maar gelukkig heel zachtjes. We hijsen Piene in haar flamingo-jurk en Jinte krijgt vandaag haar elfjesjurk aan (met vleugeltjes). Piene kijkt vervolgens eens goed naar de ketting van Denise en denkt een kruisje te zien: x93mama, kijk een kruisje, dus jij houdt ook van Godx94. We leggen haar uit, dat de ketting echt geen kruisje is, want mama denkt niet de hele tijd aan God. Piene kijkt gelukkig niet verbaasd en daarna zetten wij, ze allebei in de fietskar en zo rijden we naar Porto om carnaval te vieren. Nu hadden we al redelijk veel bekijks met de fietskar, maar nu er twee prinsesjes inzitten, moeten we de mensen bijna wegslaan.

We rijden eerst nog even langs de shopping-mall want Denise is gisteren vergeten om een schattig jurkje te kopen. Ze is al gelukkig dat het jurkje er nog hangt en als achteraf blijkt dat de verkoopster zich heeft vergist bij de kassa is ze helemaal blij. Gelukkig maar, want de daarop volgende fietstocht gaat door nauwe straatjes en langs steile afdalingen en dat allemaal begeleid door de regen. Eenmaal in het centrum van Porto gaat de zon weer een beetje schijnen en blijkt carnaval hier ook een groot feest te zijn. Alle kinderen zijn verkleed, er is muziek, theater en een kermis. Piene en Jinte lopen ondertussen rond alsof de koningin zijn en daarbij worden ze regelmatig aangemoedigd door de Portugese omax92s. het grootste plezier beleven ze echter in de draaimolen met autootjes. Glunderend draaien ze hun rondjes en elke keer als ze langskomen, zitten ze beiden enthousiast te zwaaien en te lachen.

Helaas komt er aan alles een einde en dus ook aan het carnaval in Porto. Voor we weglopen krijgt Piene nog wel een hele grote rol met serpentines (een meneer vond het blijkbaar zo zielig, dat zij de slingers van de grond aan het oprapen was) en eenmaal in de fietskar weet Piene het zeker: x93carnaval is nog leuker dan McDonaldx92sx94 en dat is dus echt heel leuk.

Wij vonden het ook heel leuk en hebben ons weer eens een dagje verbaasd over de reacties die de meiden oproepen, ze zijn weer geknuffeld, opgetild en gekust. x92s Avonds kijken we de fotox92s nog een keertje van de afgelopen dag en genieten we nog lekker even na.

Zondag 27 januari 2008

De wachtdienst van Denise houdt rond 2 uur op, maar voor de zekerheid zet ze nog een paar keer de wekker (ter controle). Om 6:30 rijden de laatste autox92s weg en valt ze pas echt in slaap. Om 7:00 uur worden Piene en Jinte wakker en begint er weer een nieuwe dag. Even later zit Denise weer op wacht, maar nu in de speeltuin, terwijl Marko nog even achter de computer duikt.

Even later zijn we klaar om te gaan. Tenminste, wij zijn klaar, de camper heeft andere ideeen. De eerste die Denise aanspreekt verschuilt zich achter de taalbarrixe8re, de tweede is een man die aan het joggen is. Hij blijkt heel behulpzaam en pakt zijn scooter en is een kwartier later terug met zijn auto en startkabels. Even kijken we naar onze grote dieselaccu en naar zijn kleine accu, maar bij de tweede poging lukt het toch om onze wagen te starten. We besluiten gelijk naar Porto te rijden en de dinosaurussen te laten waar ze zijn. Ook kiezen we voor de tol weg. We willen even kilometers rijden en de accu opladen. Bij het tanken kopen we nog wat gedistilleerd water en hopen dat dit ons startprobleem voor altijd en eeuwig zal verhelpen.

Jinte is ondertussen wakker en de meiden eten hun dagelijkse snoep en zitten lekker achter een dvd. Dit uurtje tol kostte ons alweer een kleine x80 17,- het volgende uurtje rijden we daarom weer binnendoor. Het laatste stukje is het file rijden langs de kust. Het is zondag en heel zonnig weer. Heel Porto en omstreken zijn er daarom op uitgetrokken voor een wandelingetje langs de boulevard van het strand. Rond 15:30 arriveren we op de camping. Een simpele maar goede camping. De prijs geeft de doorslag; voor x80 7,- per nacht besluiten we hier lekker een weekje te blijven. Porto ligt om de hoek, ze hebben hier prachtige stranden en een geweldige speeltuin. Voor ons gevoel is dit ons laatste weekje echte vakantie.. Alle volgende plaatsen die we nog aandoen (Salamanca, Madrid, Biarritz, Portiers en Parijs) zijn allemaal plaatsen die op de terugweg liggen naar Nederland. In ons hoofd is het allemaal erg dubbel. We hebben en genieten nog steeds in volle teugen van onze tijd op reis en met elkaar, maar weten ook dat alles een begin en een eind heeft. Ons einde van de reis is in zicht en een spannende nieuwe toekomst het vooruitzicht.

Op de camping is het heerlijk rustig. Er zijn twee oudere stellen van the Isle of Man (Groot Brittanixeb) en een jonge Belg in zijn omgebouwde ambulance. De twee stellen uit GBM zijn een verhaal apart. Exe9n stel zijn ervaren reizigers, het andere stel niet. Stel twee had zoveel wilde overwinterverhalen gehoord dat zij samen met stel xe9xe9n op reis zijn gegaan. Al snel bleek dat deze mensen geen lol beleven aan avontuur, ergens in de reis zijn ze gaan hangen aan het ervaren stel en klagen ze letterlijk hun tijd uit totdat ze weer naar huis mogen.

Maandag 28 januari 2008

De meiden slapen uit en we doen het de hele ochtend rustig aan. Als we uit de camper komen maken we kennis met het andere ( reislustig) stel uit Groot Brittanixeb (Isle of Man). Ze hebben prachtige verhalen en balen zienderogen van hun x93bagagex94. Ook maken we kennis met onze Belgische buurman en zijn Belgisch, Poolse vriendin. Zij hebben zich opgeworpen als beschermers van de processierups. Terwijl het personeel van de camping verwoedde poging deed om deze rupsen plat te stampen, dachten zij een goede daad te verrichten. De campingeigenaar werd daarop heel boos, maar gelukkig mochten ze blijven. Hij woont in een fantastische camper bus (MB 408) en zij studeert in Krakow voor curator. Helaas hebben wij echter een compleet ander ritme, want als wij gaan lunchen, moeten zijn nog ontbijten.

Na het slaapje van Jinte gaan we naar de speeltuin aan de kust. We genieten van het gejoel van de meiden, het uitzicht hoe de golven op de rotsen kapot beuken en praten over het leven toen, nu en hoe het zal worden. En terwijl de zon langzaam ondergaat fietsen we terug naar de camping en strepen Piene en Jinte weer een dag af op onze x93Disneykalenderx94.

Dinsdag 29 januari 2008

Piene komt uit bed en hoort Jinte. Ze klimt omhoog en trekt Jinte haar gordijntje opzij. Jinte begint gelijk te brullen als een tijger en met vrolijk kindergeschater worden we wakker.

Vandaag gaan we op zoek naar de supermarkt. We fietsen heel x85x85x85. Af en komen terecht in de meest afgelegen straatjes en (achter)wijken maar de supermarkt vinden we niet. Op een gegeven moment heeft een mevrouw ons zo vaak langs zien fietsen dat ze ons gebaart achter haar aan te komen. In konvooi fietsen we achter haar aan. Ze leidt ons naar een kleine lokale buurtsuper. Goedkoop in fruit maar x80 3,- voor een brood gaat ons wat te ver. We pakken ons verlies en gaan terug naar de camping. We hebben nog wat pannenkoeken over van gisteravond dus maken we er maar een feestjes lunch van. Als Jinte ligt te slapen gaan Marko en Piene opnieuw op zoek naar een supermarkt. Een uurtje later zijn ze terug. Marko met boodschappen. Piene met de mooiste verhalen over biggetjes en konijntjes in de supermarkt. Voor de kinderen is het hier geweldig boodschappen doen. Het vlees is namelijk niet geheel verwerkt, maar nog herkenbaar als varken, kip of konijn. De visafdeling is nog mooier (en groter), hier liggen allerlei vissen in allerlei maten en kruipen de krabben en garnalen vrolijk door aquaria. Piene en Jinte proberen iedereen opzij te duwen, om met hun neus op de vis te staan. Plukken gelijk de varkensoren uit de schappen en beginnen heel enthousiast dat we dat echt moeten kopen. Voor Denise is deze manier van boodschappen af en toe wel heel erg confronterend. Ze weet dat vlees van dieren komt, maar om dat dier dan ook echt in de supermarkt te zien liggenx85..zo onherkenbaar als dier en netjes voorverpakt in plastic maakt de drempel om het x92s avonds lekker van je bord in je mond te stoppen heel wat makkelijker.

Woensdag 30 januari 2008

Vandaag gaan we richting Porto fietsen. We zijn te laat weg dus willen de stad niet in maar gewoon even een eerste indruk krijgen. We fietsen de kust af. Schitterend nieuw aangelegde fietspaden maken het hier een fietsparadijs. Het is hier prachtig. We fietsen langs de kust naar de riviermonding. Aan de overkant van het water ligt Porto. We rijden de riviermonding in. Voor ons ontvouwt zich een prachtige stad met kleurrijke huizen op verschillende etages tegen de heuvel opgebouwd. Waar wij kijken naar de stad aan de andere kant van het water, kijkt de lokale bevolking naar ons. Om precies te zijn naar de meiden in de fietskar. Die kar met de meisjes erin tovert bij iedereen die we passeren na een eerste blik van verbazing een glimlach op het gezicht. En van een paar oudere Portugese vrouwtjes krijgen we naast die goedkeurende glimlach ook een dikke duim omhoog.

Als het middaguur nadert gaan we terug naar de camping. Lekker eten en Jinte op bed leggen. Denise bouwt met hulp van Marko een mooie tent voor Piene. Zo brengen we de middag door. Lekker spelen op de camping. Knibbel, knabbel, knuisje, wie knabbelt er aan mijn huisjex85heksenspelletjes spelen met Piene. En als Jinte weer wakker is, rollen ze beiden van de heuvel af. Rennen ze met touwen om hun middel als paardjes over de camping en tekenen we heel veel poepende olifanten en varkens.

Tijdens het eten smikkelt Piene lekker door. Ze vertelt ons dat ze heel groot gaat worden. Groter dan ons. Dan kijkt ze opeens naar haar hand en zegt ze: x93kijk die past nietx94. Ze wijst naar haar middelvinger en laat zien dat ie groter is (dat komt door het water). Ondanks onze verbazing moeten we toegeven dat ze een beetje gelijk heeft. Als ze onze handen laten zien blijft ze overtuigt dat het gewoon niet past x85..ze is een heerlijk mensje. Een echt kwebbel met oog voor alles en iedereen.

Maandag 21 januari 2008De dag begint met tekenen, op zich niets bijzonders, behalve vandaag. Marko tekent iets dat lijkt op een krokodil en Jinte zegt opeens: x93kokokox94 en daarna maakt ze er zelfs: x93krokokokilx94 van.We hebben ons een aantal weken geleden voorgenomen om geen tolwegen meer te rijden, maar als we een verkeerde afslag nemen, moeten we er toch aan geloven. En eigenlijk is het ook wel even lekker om zonder rotondes, verkeerslichten en smalle straatjes lekker op te schieten. Onderweg tanken we nog even en genieten we lekker van de zon en een welverdiende boterham. Nazarxe9 ligt aan de kust en als we er bijna zijn, zien we alleen maar mist. We voelen de temperatuur in de auto zelfs dalen, maar rijden stug door. De plaatsjes die we hebben opgekregen om te overnachten blijken helemaal niets te zijn en daarom parkeren we gewoon op de boulevard (daarbij de borden x93verboden voor campers|x94 negerend).we hebben onderweg een internet cafxe9 gezien en Marko loopt er even binnen om de mail te checken (we hopen op positief nieuws van de camping), maar met een half uurtje komt hij met lege handen terug. Dan maar naar de VVV met Jinte. Hier is het nieuws beter; we staan vlak bij de speeltuin en het cultureel centrum (ook dichtbij) heeft Wifi. Het internet moet nog even wachten want de zon heeft het ondertussen ruim gewonnen van de mist en we gaan lekker het strand op. We vinden een grote kuil en Piene en Jinte willen lekker in hun nakie over het zand rennen. Tijdens het kastelen bouwen, vinden we het strand wel een beetje stinken, de dader is snel gevonden; er ligt een dode vis. Piene en Jinte zijn helemaal gelukkig met deze vondst. Wij iets minder en zo snel als het kan gooien wij x91m weg. Daarna lopen we rondje door de stad en verbazen we ons over de vele vrouwtjes die hier rondlopen in x93kledendrachtx94. Wij laten hier onze eigen theorie op los: de gekleurde vrouwtjes zijn getrouwd en de zwarte vrouwtjes zijn weduwen.Terug bij de camper worden we opeens omsingeld door franse campers. En in ons beste Frans (en dat is niet best) leggen we uit dat overnachten geen probleem is en dat doen we zo overtuigend dat ze blijven. Dat slaapt weer een stuk rustiger. Totdat Piene wakker wordt en roept dat ze moet plassen (en nu maar hopen dat ze droog blijft).Dinsdag 22 januari 2008 Omdat we opstaan met de zon willen we de camper voor het cultureel centrum parkeren, in verband met het wifi signaal. We verplaatsen de camper, maar uiteindelijk gaat Marko toch binnen zitten met de computer en terwijl Marko binnen zit en de weblog bijvult, is Denise met de meiden op het strand en in de speeltuin bezig. Tijdens het eten is Marko nog steeds binnen en daardoor mist hij de vissers die terugkomen van een ochtendje op zee. De gewoonte in Nazarxe9 blijkt het droge van de vis te zijn. Alle vis wordt dus schoongemaakt en in tweexebn gesneden en vervolgens in de zon te droge gelegd. Als er ook inktvissen op deze manier worden neergelegd is Piene niet meer te houden en samen met Denise moet ze gaan kijken.Jinte slapen en met Piene voor de deur kijken naar vissen en inktvissen stinkt. Jinte ligt dan te slapen en samen sluipen ze de camper uit. Op een afstandje zijn de (inkt)vissen mooi, maar als ze dichterbij komt, ontdekt Piene dat ze erg stinken. Ze houdt echter vol en met dichtgeknepen neus staat ze gebiologeerd te kijken.Als Marko terugkomt, wordt Jinte net wakker en dan is het tijd voor de funiculair. We lopen we door smalle straatjes naar het stationnetje en klimmen daarna 120 meter de hoogte in met het kleine treintje. Het uitzicht boven is werkelijk heel spectaculair. We lopen boven ook een rondje en daarna gaan we al weer gauw naar beneden. Terug bij de camper overwegen we heel even om te blijven staan, maar aangezien er hier wel heel veel borden staan om campers te weren, gaan we terug naar onze plaats. Daar wachten we tevergeefs op andere campers en dus slapen we een nachtje alleen.Woensdag 23 januari 2008 Het cultureel centrum van Nazarxe9 heeft Wifi en als het niet te druk is een hele snelle. En eigenlijk willen we graag van de gelegenheid gebruik maken om twee fotoboeken (Noorwegen en Litouwen) te verzenden. De ervaring leert dat dit soort activiteiten meer tijd kosten dan gepland en daarom staat er vandaag niets op de agenda. Dus terwijl Denise de meiden vermaakt in de speeltuin en op het strand is Marko x93drukx94 met de fotoboeken. Tegen etenstijd is Noorwegen er eindelijk door. Denise is ondertussen even aangeschoven met de meiden. Jinte vindt er al gauw niets aan, maar Piene vindt de computer wel heel interessant. We kijken eerst een paar dieren op internet (waarbij de krokodil met een mensenhand ! uit zx92n bek favoriet is) en daarna gaan we op huizenjacht. Eerst zoekt Piene alleen maar appartementen uit en als Marko uitlegt dat appartementen geen tuin hebben, wil ze toch liever een huis in een rijtje.Na het eten doen we nog een paar uurtjes strand. Piene en Jinte rennen rond met schepjes en emmertjes terwijl wij uitkijken over stand en zee. Eigenlijk is vandaag maar een saaie dag en ondanks het mooie weer zitten we niet echt te genieten. Daarom is het niet moeilijk om toch nog even naar het cultureel centrum te gaan op een poging te doen om Litouwen te verzenden. Het duurt echter niet lang of Denise roept over de portofoon dat er een enge meneer op de camper staat te kloppen. Het blijkt een agent te zijn en de camper moet direct weg. Denise vertelt de beste man, dat zij niet kan rijden in de camper, maar verzekert hem met een uur weg te zijn. Gelukkig is het fotoboek van Litouwen er door, vlak voor het verstrijken van het uur en dan vertrekken wij van ons mooie plekje aan het strand.We worden gestuurd naar het begin van de boulevard, dit is echter een stukje niemandsland, waar een aantal mensen letterlijk aan de rand van de maatschappij van golfplaten en karton huizen hebben gemaakt. Wij voelen ons niet echt op het gemak en na het eten (het wordt dan al donker) gaan we opzoek naar een andere plek voor de nacht. Na een hoop getob en gezoek belanden we bij de sporthal. We staan niet vlak en helemaal alleen, maar het voelt toch beter en bijna helemaal gerust vallen we even later in slaap.Donderdag 24 januari 2008 Er is iets dat ons fascineert aan bedevaartsoorden en daarom gaan we vandaag naar Fatima. Het is al weer een kleine 90 jaar geleden, maar ten overstaan van 70.000 gelovigen en nieuwsgierigen is Maria verschenen. Wij verwachten haar niet tegen te komen, maar willen toch graag een kijkje nemen. Voordat we echter op pad gaan, doen we boodschappen en bestuderen we de kaart 100 keer om er zeker van te zijn dat we ons nergens klem rijden. Nazarxe9 x96 Fatima is maar een kort ritje en de lunch van onderweg niet meegerekend zijn we met een heel klein uurtje op de plaats van bestemming.Even informeren bij de VVV voor een geschikte plek, een speeltuin, internet faciliteiten (niet) en daarna naar de kerk. Alhoewel kerk in deze een beetje zacht is uitgedrukt. Dit jaar is namelijk de laatste hand gelegd aan een nieuwe tempel. Voor 40 miljoen euro is een gebouw neergezet waar 9.000 mensen tegelijk de mis kunnen volgen. Wij vonden het een beetje een steriele plek, maar twee keer per jaar zit het hier stampvol.Het naastgelegen plein leidt naar de oude kerk en de heilige plek waar Maria verschenen is. Dit laatste stukje leggen sommige op de kniexebn af en met enige verbazing bekijken wij dit schouwspel. Uiteindelijk vinden we Fatima niet zo mooi als Polen (x85.) en we merken ook dat we een soort van verzadigingspunt bereiken. Piene roept nog wel dat ze de moeder van Jezus graag wil tegenkomen, maar wij verzekeren haar dat, dat vandaag niet gaat lukken en daarom gaan we verder naar de speeltuin. Na een paar keer op de glijbaan, de schommel en de boot verlaten we de speeltuin om nog een rondje langs de winkeltjes met snuisterijen te lopen. Uiteindelijk belanden we in een winkelcentrumpje, waar een man bezig is om fotox92s van de winkeltjes te maken voor reclame doeleinde. Als hij Piene en Jinte ziet zitten op een paard en wagen vraagt hij of hij een foto mag maken (voor op de gevel). Wij zijn ondertussen zo gewend aan dit fenomeen (fotox92s van de kinderen door derden), dat we het ok vinden. Als dank gooit hij een euro in het apparaat en hebben Piene en Jinte de tijd van hun leven.Terug bij de camper blijken we niet meer alleen te zijn en de Nederlandse buren hebben nog een paar goede tips voor ons. En terwijl Piene en Jinte zich helemaal te buiten gaan aan de pasta praat Denise nog even bij met de buurtjes en zo gaat de tijd ongemerkt voorbij en als het eenmaal koud en donker aan het worden is en iedereen weer lekker in zx92n camper kruipt genieten wij nog even na.Vrijdag 25 januari 2007We gaan lekker vroeg op pad, want vandaag gaan we voor het eerst in lange tijd weer naar een zwembad. Het laatste zwembad (in Mafra) was een beetje een teleurstelling, dus hopelijk gaat het nu wel lukken. Piene is al helemaal enthousiast en hoopt zeker dat we mogen zwemmen. Ourem ligt 12 kilometer verderop en is het centrum van de regio, met hypermarches en een zwembad en deze keer mogen we wel naar binnen. Getooid met badmutsen zwemmen we even later onze baantjes. Piene en Jinte zijn helemaal gelukkig en wij kijken vooral uit naar de warme douche die spoedig zal volgen.Na een uurtje zwemmen worden de meisjes moe en begint ons kwartiertje onder de douche. En dan is het fijn dat de camper voor de deur staat, want binnen 5 minuten hebben we gegeten en ligt Jinte alweer in bed.Terwijl Jinte ligt te slapen rijden we verder naar Tomar. Tomar was ooit een machtige en rijke plaats in Portugal, want hier was het hoofdkwartier van de tempeliers. Een groot gedeelte van hun rijkdom hebben ze omgezet in een kasteel met een grote kathedraal. En aangezien we ooit de x93Da Vinci Codex94 gelezen hebben, zijn we erg gexefnteresseerd in de tempeliers. Gelukkig verteld de Lonely Planet nog een ander verhaal over de tempeliers en goed gemutst gaan we op weg. Bij Tomar slaat de stemming om; we zien het kasteel, maar de weg er naar toe geeft aan dat 3,5 ton het maximum is en Tomtom kent geen andere weg. De weg naar Tomar centrum toont een bord met een verbod voor voertuigen met dubbellucht (of zoiets) en dus lijkt dat ook geen optie. Gelukkig komt er een vrachtwagen voorbij en op goedgeluk volgen we. Een kwartier later staan we in het centrum van Tomar op een immens parkeerterrein. De VVV verteld ons dat het 20 minuten lopen is naar de Convento de Cristo en dus met rugdrager (met Jinte) lopen we de berg op. We zijn heel blij dat we gegaan zijn, want de Convento overtreft onze stoutste verwachtingen. De rijkdom en macht straat van het gebouw af en omdat we een beetje laat zijn, doet de ondergaande zon het laatste beetje magie toevoegen. Voor Piene en Jinte is het hoogtepunt van het kasteel de twee ringetjes die ze krijgen: allebei trots als een pauw lopen met een prinsesje aan hun vinger te zwaaienEven later op het parkeerterrein zijn we alle magie weer kwijt, maar met het politiebureau om de hoek voelen we ons veilig genoeg om te blijven staan. Zaterdag 26 januari 2008We rijden terug naar Ourem voor de boodschappen, de speeltuin en misschien het zwembad. Enige domper is dat de koelkast er weer eens mee is opgehouden. De vorige keer bleek het apparaat niet stuk, maar had hij er gewoon geen zin in en dat lijkt nu weer het probleem. Alles wat ingevroren is eten we dus vandaag op en daarna gaat het allemaal op datum. Dat veranderd ook onze tactiek bij het boodschappen doen, niks grote hoeveelheden. Voordeel dan is dat we snel klaar zijn en nog voor de ochtend voorbij is staan we bij de speeltuin. Nu is vandaag weer een fantastische dag en dus dachten wij dat een middagje speeltuin een geweldig idee zou zijn; dat hebben we mis. Terwijl wij genieten van het zonnetje willen de meisjes binnen zitten. Gelukkig weten we ze over te halen naar buiten te komen met een paar kleurplaten en waterverf. En als ze eenmaal buiten zijn is het ijs gebroken en vinden ze zelfs de speeltuin heel leuk. Jinte blijkt ook deze keer heel makkelijk in het leggen van contacten en binnen de kortste keren loopt ze achter iedereen aan. De speeltuin blijft heel leuk totdat Jinte van de schommel valt (en hard). Na flink huilen en gillen (en een lichamelijke controle) kan ze alweer lachen en gaan we zitten voor een pizza. Daarna parkeren we onder een paar goede lampen en zo kunnen we de avond achter de computer afsluiten met voldoende licht om ook elkaar nog te kunnen zien.

Maandag 7 januari 2008

Na een paar dagen strand zijn we ook benieuwd hoe Sagres eruit ziet en daarom doen we eerst een rondje dorp. Onderweg kopen we nog wat brood en voor we het goed en wel in de gaten hebben, zijn we aan de andere kant van het dorp. We zijn niet alleen verbaasd over de omvang van Sagres, maar ook over het fantastische uitzicht over de haven. Piene heeft minder oog voor het water, zij is vooral bezig met het vinden van slakken. Vandaag heeft ze een goede dag. De grootste mag mee en terwijl de slak vrolijk sporen trekt over haar hand is Piene helemaal gelukkig met haar nieuwe vriendje. Thuis goed handenwassen en daarna lekker eten.

x92s Middags gaan we naar het strand, want vandaag is de laatste dag en Denise wil nog xe9xe9n keer een heleboel zeesterren redden. De teleurstelling is groot als we op het strand geen levende zeesterren vinden. Als alternatief wordt er een grote zandberg gemaakt en worden daar tientallen dode zeesterren opgeplakt. Denise gaat helemaal op in haar zoek en plaktocht, zozeer dat ze vergeet dat er na eb ook weer vloed komt. Dat komt haar op hele natte schoenen te staan. Op blote voeten wordt er nog een tijdje rondgerend en daarna gaan we terug naar de camper. Marko gaat op zoek naar een plekje om te computeren en de meiden gaan een poging doen om een appeltaart te bakken. Marko is ondertussen druk met het zoeken naar een internetcafxe9 en als hij terugkomt ruikt de hele camper naar de appeltaart (en dat is een veel betere lucht dan de lucht van natte handdoeken die al dagen in de camper hangt). Na de taart stoppen we de meiden eens lekker vroeg in bad. We hebben weinig stroom, omdat het nogal bewolkt is geweest de afgelopen dagen en daarom gaan de meiden bij daglicht in bad. Fris en fruitig zitten ze daarna aan tafel om te eten, daarna nog even spelen en lekker vroeg in bed. Als Piene en Jinte liggen te slapen duikt Marko even de camper in van onze Zweedse buurvrouw, dat klinkt overigens veel spannender dan het isx85..

Giselda is (waarschijnlijk) en heeft al 9 jaar geen huis. De laatste 2,5 woont ze in een camper van het formaat x93Ford Transporterx94, gezellig met haar kat. Maar goed, ze was zo vriendelijk om ons een computerprogramma te geven met allerlei kampeerplekken in Europa en vanavond krijg ik les in haar overvolle campertje. Na de instructie, maken wij nog een lijstje met plaatsen die we willen gaan bezoeken de komende weken, want nu we weten wanneer we bij Mickey Mouse op visite gaan, zijn we eigenlijk een beetje aan het aftellen geslagen. Ons schema ziet er grofweg als volgt uit: 18/2 disney x96 16/2 frankrijk x96 14/2 weg uit Madrid x96 9/2 aankomst Madrid x96 7/2 weg uit Portugal – dus nog 1 maand om van hier naar porto te rijden via Lissabon (dat klinkt opeens heel kort)

Dinsdag 8 januari 2008

Voor we vertrekken maakt Marko nog even een praatje met onze Franse buurman en waar we eerst dachten dat hij niet aardig was, blijkt hij dat juist wel te zijn. Helaas was de laatste franse les ongeveer 17 jaar geleden en de laatste voldoende voor Frans nog langer geleden. Het regent en onze Franse buurman vertelt dat het vorig jaar mooier weer was. Maar vandaag gaan we rijden en maakt het ons niet zoveel uit. Onderweg bij een tankstation proberen we water te tappen. Als we net aan het tobben zijn stopt er een geweldig mooie camper naast ons. (Mercedes sprinter 4×4, custom opbouw) wij zijn meteen verliefd (dat worden we best makkelijk blijkt) en nog mooier deze man heeft een voorraad slangen en aansluitingen waar je eng van wordt. We maken een praatje en lenen een passende waterslang met aansluiting. Zij vertellen ons dat er in Monchique geen supermarkt is en daarom het advies hier boodschappen te doen. De supermarkt is lastig te vinden. Na wat rondtollen stoppen we midden in het dorpje om eerst wat te eten. We zitten net of de Duitsers van zo even komen voorbij; zij kunnen de supermarkt ook niet vinden en zijn bezig met hun derde rondje. De volgende Portugees waaraan ze het vragen weet het wel en wij kijken vanuit onze ooghoek waar ze heen rijden. Na het eten rijden wij dezelfde kant op en tot onze verbazing staat die Duitse meneer naar ons te wuiven en dirigeert hij ons in de juiste richting (en daar heeft hij nog een stuk voor moeten omlopen ook!). Tegen zoveel vriendelijkheid kunnen wij niet op, maar wij komen niet verder dan een welgemeend dank-je-wel. Met de ruitenwissers aan vervolgen wij later onze weg naar Monchique. We kunnen de kampeerplek uit ons boekje niet vinden, we vinden wel het plekje van wederom de Duitser. Ondanks de regen besluiten we een rondje te lopen door het dorpje. Monchique is eigenlijk een dorpje van niks, maar het doet zo heerlijk echt Portugees aan dat we oprecht genieten van de nauwe straatjes en de kronkelweggetjes omhoog en omlaag. De regen maakt het genieten niet minder, maar drijft ons uiteindelijk wel een klein cafeetje in. Daar bestellen we koffie en slagroom en laten we de meiden knuffelen door een opaatje. Piene en Jinte vinden alles best, want ze hebben slagroom en er staat een levensgrote tv. Als het minder gaat regenen is dat het teken om terug te gaan naar de camper. Op onze terugweg komen we een hond tegen die vrolijk door de straten huppelt met een dode kip in zx92n bek, maar blijkbaar zijn wij de enige die dat gek vinden, want niemand kijkt op of om. Piene vraagt waarom de hond een kip heeft en wij komen niet verder dan de uitleg dat de hond honger had en dacht dat ie een wolf was. Piene vindt dat geweldig en wil dat we dat verhaal nog 100 keer vertellen, wij vinden 2 genoeg. Als we langs de lokale kerk komen willen Piene en Jinte even binnen kijken. Het licht is uit en we zien niets, maar gelukkig blijkt dat niet uit te maken; ze vinden het prachtig. Niet veel later zijn we bij de camper, wonder boven wonder staan we weer niet alleen.

Woensdag 9 januari 2008

Gisteravond heeft Denise nog tot in de late uurtjes zitten frxf6belen. Maar het resultaat mag er zijn. Voor Piene heeft ze van een oude brandweerblouse een echte officier-van-dienst-OD-40-1 jurk gemaakt en voor Jinte is haar eerste breiwerk gexebindigd in een poncho. Vandaag mogen alle nieuwe creaties voor de eerste keer aan. Pa doet gezellig mee want om helemaal in de stijl van zijn oudste dochter te blijven trekt hij ook zijn brandweeroutfit aan.

We zijn in Monchique voor de bronnen eigenlijk op de verkeerde plek. De bronnen bevinden zich

6 km

verderop in Caldes de Monchique. Met een beetje tegenzin stapt Denise toch in de camper om daar te gaan kijken. Er schijnt zelfs een plekje te zijn waar we kunnen overnachten. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Na een kwartiertje kronkelen en slingeren over kleine Portugese bergweggetjes komen we in Caldes de Monchique aan. Overnachten blijkt hier bijna niet mogelijk; er is geen vlakke weg te bekennen, maar het dorpje is wel heel erg x93Anton Piekx94. Er is veel water in het dorpje, er wordt zelfs water gebotteld, maar een bron om uit te drinken kunnen we niet vinden. Als we alle uithoeken hebben gehad gaan de meisjes alvast in de camper zitten en loopt Marko nog xe9xe9n klein rondje voor een paar fotox92s. Dat rondje blijkt groot genoeg om de bron te ontdekken. Helaas, de bron zit achter slot en grendel. Als het allemaal te lang duurt komen Piene, Jinte en Denise ook even kijken. Gelukkig voor hun kunnen we nog ergens anders een beetje water uit de muur drinken en daarmee is iedereen tevreden.

De middag  brengen we weer door in Monchique. We lopen weer naar het centrum en deze keer nemen we de laptop mee, want er is hier Wifi. We gaan weer in het cafxe9 zitten, bestellen wat te drinken en lezen onze mail. Daarna gaan Denise en Jinte naar de camper en blijven Marko en Piene in het cafeetje. Het internetten duurt lang en het resultaat is een beetje mager, maar dat mag de pret niet drukken. Terug bij de camper zijn Piene en Jinte door het dollen heen. Als we ze daarna ook nog een beetje suiker geven in de vorm van chocoladepudding gaan ze helemaal los. Het voordeel van zoveel drukte en uitrazen is dat ze daarna heerlijk slapen.

Donderdag 10 januari 2008

Twee dagen Monchique vinden we genoeg en daarom gaan we op weg naar een stuwmeer. We hebben drie plekken gelegen aan stuwmeren opgekregen die goed zijn als kampeerplek en xe9xe9n plek moet zelfs een douche hebben met warm water (en die gaan we dus zoeken). We zetten Barragem de Monte da Rocha (nabij Garvxe3o) in de navigatie en gaan op weg. Het blijkt een aardige rit te zijn en als we x92s middags arriveren blijkt dit het verkeerde stuwmeer te zijn (zonder warme douche!). Maar ook hier zijn we niet alleen en daarom blijven we gewoon. Het blijkt al snel waarom we niet alleen staan. Het onooglijke friettentje tegenover onze wildkampeerplek schijnt de lekkerste patat en halve kip van de wereld te hebben (en dat hadden mensen ons inderdaad al eens verteld). Wij vinden dat we daar ook aan moeten geloven en besluiten spontaan; vanavond gaan wij uit eten!

Als we eerst nog een stukje gaan lopen, komen we een hele verzameling kippen tegen. Piene en Jinte zijn meteen enthousiast, maar wij vragen ze toch om voorzichtig te zijn, want vanavond gaan we er xe9xe9n opeten. Geen probleem voor Piene en Jinte en ze springen vrolijk verder. Als ze even later hele grote paddestoelen zien is het feest compleet. De wandeling brengt ons verder bij een paar koeien en een mooie boom om in te klimmen en eindigt bij een fantastisch uitzicht over het stuwmeer. Een praatje met onze Duitse buren leert ons dat we de kip op tijd moeten bestellen want er zit nogal wat bereidingstijd aan vast. Het is dan pas vier uur, maar toch gaan we meteen naar de patattent. Daar blijkt dat de buren gelijk hadden; vier uur bestellen is half zes eten. Niet veel later horen we een groot mes op een hakblok neerkomen. Piene en Jinte krijgen hier niets van mee. Want wat begon als lekker stampen in plassen, is geworden tot in je blote billen door de plassen rollen. Wij zitten heerlijk in ons stoeltjes buiten in de zon te kijken naar twee kleine meisjes die de tijd van hun leven hebben. Op zulke momenten doet aftellen hoeveel (vakantie)dagen ons nog resteren heel veel pijn. Voor we kunnen eten stoppen we de meiden even in bad en fris gewassen lopen we even later naar de friettent. De mevrouw die ons bedient, loopt met een mitella om en is een regelrechte kopie van x93ma Flodderx94. Maar hoewel de ambiance en bediening geen culinaire hoogstandjes doen verwachten staat daar tegenover dat de tafel prachtig is bedekt met sla en bolletjes brood en de kip en patatjes overheerlijk smaken. Piene en Jinte eten hun vingers erbij op. Ze prefereren de kip boven de patat. Heerlijk genieten is dit vooral als we per maaltijd maar x80 4,50 hoeven af te rekenen. Als we daarna ook nog een ijsje eten, weten zij het zeker; vandaag is weer een feestje.

Vrijdag 11 januari 2008

Gisteren was de was bijna droog, vannacht heeft het weer geregend met als jammere gevolg dat alles nu weer nat is. Gelukkig is het vanochtend droog, maar de lucht voorspelt weinig goeds. We wagen het er nog even op om buiten te spelen. Eerst loopt Denise een rondje met Piene en Jinte (zodat Marko aan de slag kan in en om de camper). Tijdens hun rondje ontdekken de meisjes dat er geen kippen meer rondlopen. De bijbehorende conclusie is heel eenvoudig; die hebben wij allemaal opgegeten gisteren! Daarna gaat Marko met ze naar de waterkant (en kan Denise aan de slag). Daar spelen we met een paar springstenen; Piene en Jinte zoeken ze en Marko laat ze op het water springen (tot 12X). De mooiste steen mag het water niet in; die gaat mee naar de camper.

Als we het stuwmeer achter ons laten, hebben we xc9vora in de Tomtom gezet. We rijden even later xc9vora in achter een camper uit Nederland. Dat schept verwachtingen voor de camperplaats alhier. Dat laatste blijkt onterecht; we staan op een zandvlakte en naast die andere Nederlandse camper is er niemand. Eerst wordt er gegeten en helaas deze keer gaat er een hele beker melk om. Snel alles opgeruimd en daarna naar de VVV. Jinte heeft dan al blijk gegeven van een hele slechte bui. We proppen haar in de buggy en lopen we eerst maar naar de speeltuin. Daar klaart de lucht aardig op om vervolgens weer om te slaan in een donderbui als we weg gaan. Wij zijn echter vastberaden, want we willen meer weten over het lokale poppentheater. Helaas spelen de poppen alleen in de zomer en moeten we het doen met een hele mooie historische binnenstad. Een boze Jinte heeft niets met historische steden en dus maken we ons rondje niet te groot. Als we weer terug zijn, wil Jinte graag naar de wc. Tot onze verbazing moet ze ook werkelijk poepen. Het oprechte applaus dat volgt, doet haar helemaal glunderen en haar boosheid verdwijnt als sneeuw voor de zon. De melk die volgt (voor het slapen gaan) doet de stemming weer een beetje naar beneden halen. Piene wil helpen, maar gooit pardoes de hele beker over Denise heen. Denise beheerst zich, maar de wasmand groeit op deze manier wel erg hard.

Denise ondertussen is een beetje een invalide vrouw aan het worden. Dx92r bekkenpijn speelt weer op (of beter is nooit echt helemaal weg geweest) en daar is een kreupele arm bijgekomen. Haar linkerarm is krachteloos en komt niet hoger dan haar schouders, maar dat kan je Piene en Jinte niet wijsmaken.

Zaterdag 12 januari 2008

De tokkelbaan in de speeltuin is de grote favoriet bij de meiden en nu de zon heerlijk schijnt is dat de eerste plek waar we heen gaan. Tijdens het spelen, lukt het ons niet om het nare gevoel van de parkeerplaats kwijt te raken. We staan ondertussen alleen en dat voelt niet goed. We gaan allebei een keertje terug om te kijken bij de camper en als we niets vreemd zien, laten we het nare gevoel losx85. Na de tokkelbaan (Piene alleen en Jinte bij Marko op schoot) gaan we xc9vora verder verkennen. De speeltuin is buiten de stadsmuur, maar een geheime gang brengt ons in een heel mooi park binnen de muren. Vol met bloemen en aparte bomen is dit een plekje om even heerlijk te genieten, helemaal omdat het nog vroeg is en wij het park voor onszelf hebben.

De eerste winkelstraat, begint met een Chinese winkel-van-sinkel. Tussen de prularia vinden wij een aantal dingen die al enige tijd op het verlanglijstje staan (een ijzerzaag om de steun weg te halen, een kaars omdat de zonnepanelen niet alles bijladen en nieuwe schoentjes voor Jinte). Na de Chinese winkel lopen we nog een stukje door de stad en vergapen we ons aan de schoonheid, maar daarna moet er toch echt gegeten worden.

Tijdens het slaapje van Jinte doen we een poging tot internetten. Helaas is alles dicht of kapot en dus richten we ons op andere zaken; de gasfles. Gisteren leeg gegaan, maar gelukkig nog een reserve en vandaag wisselen we onze oranje fles om voor een volle.

Na het slaapje gaan we naar het centrale plein van xc9vora, want in de gauwigheid hebben we gezien dat daar iets voor kinderen is. Er staat een tent en daar kun je spelen, tekenen en x85.. medisch gekeurd worden (tenminste als je 3 jaar of ouder bent). Piene wordt gemeten (

104 cm

), gewogen (

17 kg

), bloeddruk gemeten (64 x96 97) en de dokter keurt haar goed. Denise wordt ook gemeten en gewogen. Ondertussen heeft een Portugees jongetje (11 jaar) ontdekt dat wij engels spreken en hij vindt het geweldig om met ons te oefenen. Terwijl Piene en Jinte lekker zitten te tekenen, vertellen wij hem een paar verhalen. Als we uiteindelijk weg gaan, wil hij een foto van ons nemen en dat mag. Met tekeningen, een doktersverklaring en twee voetballen vertrekken we uit de tent en gaan we op weg naar het Romeinse badhuis. Hiervoor lopen we eerst langs de overblijfselen van een Romeinse tempel, zien we een historische watertoren, de Kathedraal en dan het badhuis. In het rijtje van toeristische attracties de minste, maar uiteindelijk leuk om even gezien te hebben. Na dit rondje cultuur is het tijd om terug te gaan naar de camper. Hier bezinnen we ons op de dag van morgen en geheel tegen onze eigen regel (niet rijden op zondag) in, willen we morgen xc9vora verlaten en richting Lissabon gaan rijden.

Zondag 13 januari 2008

Lissabon wordt Sintra, maar voor het zover is willen we twee historische plekjes aandoen. We rijden

Eerst naar Guadalupe, omdat daar vlakbij (na

4 km

zandweg) de x93Cromeleque dos Almendresx94 staan. Dit is een groep van 95 granieten stenen, keurig in een ovaal geplaatst. Op deze plek zouden vroeger bijeenkomsten en rituelen zijn uitgevoerd. Als wij aankomen blijkt het verleden de toekomst te hebben ingehaald; een aantal hippies hebben hun camper bij de stenen geparkeerd. En als Piene een recent kampvuur ontdekt tussen de stenen weten wij genoeg x85 Piene weet echter ook genoeg: hier zijn nootjes in het vuur gegooid! xc9xe9n rondje langs de stenen is genoeg, helemaal als het begint te regenen en daarna hobbelen wij weer vrolijk terug over het zandpad.

Nummer twee op ons lijstje is het plaatsje Santiago do Escoural. Om hier te komen rijden we

15 km

kriskras door het binnenland; olijfbomen, krukbomen, echte scharrelvarkens en een weggetje niet breder dan de camper (gelukkig zonder tegenliggers). Het meest geschokt zijn we door een hele familie zigeuners. Met niet meer dan een ezel en een wagen, twee tenten (of beter tentzeilen) en een kampvuur, leven deze mensen ergens op een veldje in de regen. Even later (want de wereld draait door) rijden we Escoural binnen en gaan we op zoek naar het bordje Gruta. Dat vinden we en het blijkt dat we terug moeten, weer langs de zigeuners (met dezelfde verbazing) en door naar de grot. De Gruta do Escoural is helaas voor onbepaalde tijd gesloten en dat betekent voor ons geen vleermuizen en wandtekeningen. Dat is jammer want Piene had zich er erg op verheugd: x93ik ben niet meer bang voor vleermuizen, hoorx94. Dan maar doorrijden naar Sintra. De DVD komt te voorschijn en daarna glijden de kilometers ongemerkt voorbij. Vlak voor Sintra krijgt Denise het benauwd; op de kaart staan stijging- en dalingpercentages tussen de 7 en 12%. Voor we kunnen reageren rijden we al in Sintra en blijkt het allemaal mee te vallen. Het is dan al laat en daarom parkeren we in een rustig straatje. Zo gauw als we stoppen, wordt Piene helemaal enthousiast, want dat betekent eten! Ze roept en gilt en maakt haar moeder daarmee helemaal dol. Die is juist aan het wennen aan de nieuwe kampeerplek en kan daarbij niet zoveel vragen over eten erbij hebben. Als Piene tot de orde is geroepen, zorgt Jinte voor de vrolijke noot. Zij heeft het veiligheidsvest voorin gevonden en de brandweerhandschoen (om te tanken). Met een grote glimlach loopt ze door de camper zo af en toe een grote brandweerklauw in ons neus duwend en x93Graaauuww!x94 roepend. Als de rust in de camper is teruggekeerd (Piene en Jinte liggen dan te slapen), keert ook de rust terug in het straatje waar we staan en daardoor kunnen we gewoon rustig slapen.

Maandag 14 jan 2008

Vandaag staan we met een lach op. Piene maakt ons wakker, ondertussen ligt Jinte zacht te brabbelen in bed. Piene zoekt haar op, trekt de gordijntjes van haar bedje open en ziet een liggende brabbelende Jinte. In een flits komt Jinte omhoog en maakt zich grommend (met het idee een spook na te doen) groot. Piene lachen, Jinte lachen, wij lachen en een geweldig begin van de dagx85

Sintra is mooi en heel onoverzichtelijk. Het bestaat uit vier losse delen en ergens bevindt zich Quinta da Regaleira. Quinta da Regaleira is een villa uit de vroege 20^e eeuw en de mystiek van de villa heeft alles te maken met de Tempeliers en de Vrijmetselaars, maar hoe we ook onze best doen de villa blijft voor ons verborgen. Na twee rondjes door de stad en alle aangrenzende heuvels gegeven we het op. Het is nog vroeg en in de drukke ochtendspits van Lissabon gaan we naar de camping van Lissabon.

Na weer een keertje ouderwets file rijden (dat hebben we dus echt niet gemist), komen we bij een mooie camping aan de rand van de stad. Er is ook een winkelcentrum in de buurt, helemaal ideaal. Jinte ligt nog te slapen, ons brood is bijna op en dus rijden Piene en Marko even met de fiets naar het winkelcentrum voor een brood. Even naar het winkelcentrum blijkt niet helemaal waar te zijn. De wegen rond Lissabon zijn niet berekent op fietsers en dus moet er regelmatig gelopen worden en houden x93fietspadenx94 soms opeens op. Het winkelcentrum dat volgt is het echter waard. Piene rent van de ene draaimolen naar de andere en als er in de supermarkt levende krabben en kreeften zijn is ze helemaal gelukkig. En omdat het etenstijd is krijgt ze ook nog eens een lekker broodje. Natuurlijk eet Marko ook een broodje, maar het derde broodje moet bewaard worden, dat wil Piene aan Jinte geven.

Terug bij de camper blijkt het pas vroeg in de middag te zijn. We pakken de boel in en gaan even met de bus naar het centrum van Lissabon. De busrit geeft ons een voorproefje van een paar indrukwekkende stukjes van de stad. Dat belooft nog wat voor de komende dagen. Het eindpunt van de bus is rijkelijk voorzien van duiven en deze moeten het ontgelden als Piene en Jinte uitstappen. Maar er zijn ook roosters, waar de metro zijn lucht kwijt kan. Als twee kleine Marilyn Monroex92s worden ze x93van onderenx94 weggeblazen. Wij staan erbij en glimlachen. Verbaasd over hoe blij onze meiden worden van x93niksx94. Als we verder willen, gaat Jinte dwarsliggen. We zetten haar daarop in de rugdrager, maar het evenwicht blijkt heel wankel. We gaan naar de VVV, dat blijkt even zoeken, maar levert ons in ieder geval een mooie plattegrond van de stad op. We lopen vervolgens wat rond, drinken nog een koffie en geven de meiden een beker gelatine (is voor hun een ijsje) en gaan daarna met de bus weer terug naar de camping. Het valt ons daarbij op dat er niemand naast ons in de bus wil zitten. Wij denken eerst nog dat, dat door de meiden komt, maar als er x92s avonds weer twee tenen knoflook in de pastasaus verdwijnen, weten we beter.

Dinsdag 15 januari 2008

Jinte is vandaag het eerste wakker. Het is buiten nog donker, dus mag ze eerst nog even bij ons in bed liggen. Ze valt niet meer in slaap en ook Piene wordt niet veel later wakker. Zij voelt aan haar billen dat dx92r luier droog is en laat x91m vol trots zien. Wij weten wel beter (want vannacht hebben we haar al verschoond), maar laten haar heerlijk vrolijk zijn. In de ochtend maken we een soort van tempo want we willen een echt dagje Lissabon doen. Voor we op pad gaan maken we kennis met onze Belgische buren. Een man en een vrouw allebei in hun eigen camper, maar wel samen op reis (drie maanden Portugal en Spanje), ze kennen elkaar te kort om samen in xe9xe9n camper te reizen, vandaar. We maken een praatje op de camping en als we elkaar even later in de bus weer treffen, gaan we vrolijk verder.

In het centrum ontdekken we dat we de Lonely Planet van Spanje hebben meegenomen, maar met een beetje mazzel weten we de VVV te vinden (voor een nieuwe plattegrond). Het is ondertussen etenstijd en het is net gestopt met zachtjes regenen. Het valt daarom niet mee om een droog plekje te vinden om te zitten. Een kunstwerk (Zero) brengt de oplossing; Jinte in de nul (0) en Piene in de rugdrager ervoor. Zij genieten van de boterhammen en wij genieten van het plaatje. Daarna gaan we op zoek naar tram 28. Dit is een ritje dat je in Lissabon gemaakt moet hebben. We verdwalen een beetje in de Afrikanerbuurt van Lissabon en voor we er erg in hebben staan we opeens weer in het centrum. Daar wil Piene graag in de rook staan van een kastanjeverkoper en prompt krijgt ze een kastanje (en deze smaakt veel beter dan die dingen in Granada). Jinte krijgt vervolgens een ballon en zo lopen we met ballon en kastanje naar het opstappunt van de tram. Bij de eerste halt stopt de tram en wij kloppen vriendelijk op de ruit. De trammachinist kijkt stuurs opzij en daarna strak voor zich en rijdt verder. Enigszins geschokt door deze lompheid, ontdekken we dat dit geen halte was. We lopen verder en zien het aantal zwervers per m2 toenemen. Bij de tramhalte is het helemaal raak; xe9xe9n spreekt ons toe en claimt dat zijn vader de president van Amerika is en dat terwijl een ander aan de overkant van de straat in een deken gewikkeld, liggend probeert te plassen. Gelukkig zien de meiden niet alles wat er hier gebeurt, maar enige uitleg over drugs en alcohol is op zx92n plaats. Piene snapt het al snel: x93dus van alcohol wordt je ziek en dat moet je dus niet doen hxe8?x94. Niet doen gaat te ver, maar voor nu zijn we blij met deze conclusie.

Gelukkig komt kort daarop tram 28 en kunnen we hier weg, maar helaas 100m verderop stopt de tram en moeten wij eruit; eindpunt. Het eindpunt is ook het beginpunt, dus 15 minuten later mogen we weer instappen en begint een ritje door de nauwste straatjes van Lissabon. Het is werkelijk ongelofelijk hoe Piene en Jinte is dit duidelijk niet besteed. We maken ons bezoek aan Lissabon daarom niet langer dan noodzakelijk en lopen vanaf het andere eindpunt naar onze bus (714). Met hier en daar een buitje en dus een beetje een nat pak stappen we even later in een overvolle bus. Gelukkig worden vrouwen met kinderen ook hier beleefd behandeld en dus mogen Jinte en Denise zitten. Piene wordt ondertussen met rugzak op een bagagerek gezet en met een half uurtje zijn we bij de camping. De laatste 500m probeert Jinte, net als gisteren, rennend af te leggen en dat gaat haar best goed af. Moe maar voldaan komen we bij de camper aan. We zetten de meiden meteen voor de tv en gaan pannenkoeken maken. Dit is voor ons de beste manier (eerst eten zij en daarna wij) om even later ongestoord te genieten van een kaasfondue. Tijdens de kaasfondue maken we de balans op. Lissabon vinden wij geen leuke kleine kindjes stad. En al die zwerversx85 Ergens moet er een (sociale) verplichting voor de gemeente komen want zoveel zwervers die zo de weg kwijt zijn hebben wij nog nooit in een stad bij elkaar gezien. De rest van de avond bestaat uit mail en de fotoboeken en natuurlijk gaan we veel te laat naar bed.

Woensdag 16 januari 2008

Een camping betekent stroom en stroom is luxe, want dan hebben we volop licht, warmte en elektriciteit om te computeren. Denise is daarom x92s ochtends druk bezig om de opgelopen achterstand in verhalen en fotoboeken weg te werken. Zo hopen we bij thuiskomst alle fotoboeken af te hebben en thuis komt al gauw.

Het maken van een fotoboek gaat het beste in alle rust en daarom gaan Marko, Piene en Jinte lekker spelen in de speeltuin en besteden we tussendoor nog een beetje aandacht aan de was. Lissabon blijkt namelijk niet zo droog als we hadden gehoopt (en verwacht). Het middagprogramma bestaat uit het nabijgelegen winkelcentrum. De officixeble verklaring is boodschappen doen, maar eigenlijk gaan we omdat Denise het zo leuk vindt. De fietstocht een paar dagen geleden was geen lolletje en hetzelfde geldt voor de wandeling, maar eenmaal in het winkelcentrum is het toch ook wel weer leuk. Piene en Jinte vermaken zich met de autootjes en andere kinderdingen en Denise beleeft heel veel lol aan alle winkeltjes. Uiteindelijk doen we ook nog een beetje boodschappen en dan ontdekken we dat het al weer later is dan we dachten. Piene en Jinte krijgen daarom een broodje met patatjes, terwijl wij nog even wachten tot we thuis zijn (daar wacht een broodje met gehakt en een berg sla). De patat gaat er in als koek en tevreden lopen we allemaal weer terug. Bij de camper stoppen we de meisjes meteen in bad en daarna kunnen we ongestoord met zx92n tweetjes genieten van het eten en elkaar.

Donderdag 17 januari 2008

We verdelen de taken vandaag. xc9xe9n ruimt er op en zorgt er voor dat we kunnen vertrekken, de ander neemt de kinderen mee naar de speeltuin. En aangezien Marko ze gisteren in de speeltuin had, is Denise aan de beurt. Ze krijgt de schrik van haar leven als Jinte over de evenwichtsbalk loopt (zonder hulp, op ongeveer 1,20m hoogte), want Marko was vergeten te zeggen dat ze dat kon. Het opruimen gaat ondertussen geweldig, want wat we nooit verwacht hadden; de was is droog! Dus als we even later wegrijden is schoon, wat schoon moet zijn, is vol wat vol moet zijn en leeg wat leeg moet zijn.

We gaan onderweg naar Sintra, maar hebben als voornemen niet de oude stad in te rijden en eerst een plekje voor de nacht te gaan zoeken. We rijden hier voor naar Praia Grande. Onderweg hebben we de ruitenwissers nodig en ook als we de auto naast het strand parkeren is het niet droog. Wel heeft het strand een verrassing voor de meisjes; er ligt heel veel schuim op het strand en dat hebben ze nog nooit gezien. Met regenjassen en laarzen gaan we dus meteen op pad. Het begint allemaal wat voorzichtig, maar al gauw rennen ze allebei door het schuim (en worden ze zeiknat van regen en schuim). De lol wordt nog groter als Denise even later een zeepaardje vindt. Het beestje is aangespoeld en nog nauwelijks in leven. We bewonderen het diertje en stellen daarna vast dat ie niet meer leeft (en dus houden we x91m). we krijgen nog meer gezelschap op het strand; een zwerfhondje loopt vrolijk kwispelend met ons mee en als we een stok weggooien is hij bijna van ons. Hij is lief, heeft een mooi formaat en geen baasje. En voor de tweede keer (zie Litouwen) twijfelen we, maar het verstand (of wat daar voor door gaat) wint.

In de camper komt de hond nog een keer ter sprake, maar nee, de vakantie zijn we zonder huisdieren begonnen en maken we zonder huisdieren af.

Vrijdag 18 januari 2008

x92s ochtends heel vroeg klinkt er een zielig stemmetje in de camper: x93bah, bah, bahx94. Marko kruipt uit bed om te kijken en het blijkt dat Jinte zoveel heeft geplast dat haar luier is overgelopen. Een zielig hoopje mens wordt uit bed gevist en schoongemaakt. Daarna mag ze lekker even tussen ons in liggen. Helaas vindt ze geen rust en rond half zeven lukt het haar om iedereen wakker te krijgen en zit er niets anders op dan te ontbijten. Waren we gisteren nog heel blij dat de hele was schoon en droog was, vandaag moeten we helaas constateren dat er weer een hoop was bij is gekomen en helaas is het nog nat ook.

We doen een moedige poging de positieve kant in te zien: op deze wijze hebben we nog wat aan de dag en dat is ook nodig, want vandaag gaan we naar Sintra om Quinta da Regaleira te zoeken en van de vorige keer weten we dat, dat nogal moeilijk is. Sintra ontpopt zich al snel als een ware camper-nachtmerrie. We rijden x93opeensx94 in het oude centrum, nemen een afslag en voor we het goed in de gaten hebben rijden we een heel nauw straatje in. Het verkeer achter ons zorgt ervoor dat we niet meer terug kunnen en met Denise voorop lopend als gids, manoeuvreren we door het historisch centrum. Als de ruimte links is gereduceerd tot

10 centimeter

en hetzelfde geldt voor rechts is het afgelopen met de pret. Een voorbijganger brengt iets van moed, we moeten alleen nog naar beneden en dan zijn we bij een parkeerterrein. Naar beneden houdt in dat we heel schuin komen te hangen, maar zonder te kantelen komen we bij het parkeerterrein aan. De stresshormonen hebben onze lichamen dan helemaal overgenomen, maar gelukkig brengt Teresa verlichting. Zij verzekert ons, dat we het ergste gehad hebben en beloofd ons een plattegrond te halen bij de VVV en dat vanmiddag nog te komen brengen. Wij danken haar hartelijk en spreken af eerst een ontspannend rondje te lopen (en als we er niet zijn, mag het kaartje onder de ruitenwisser). Ons rondje door de stad is gelukkig geweldig mooi, want het blijkt nu dat er geen lelijke gebouwen in Sintra staan (de enige lelijke gebouwen zijn volledig ingepakt in zeil met bloemenprint). Voor de zekerheid halen wij ook een kaartje bij de VVV en vragen we meteen de route naar Quinta da Regaleira, als extra tip krijgen we nog mee dat we naar het speelgoedmuseum moeten en dat doen we dan maar meteen.

Het speelgoedmuseum is een nieuw museum in Sintra en dat is te merken aan het personeel. Er is veel speelgoed te zien en een beetje speelgoed om mee te spelen. Piene en Jinte hebben dus alleen maar oog voor het speelgoed waar mee gespeeld mag worden, maar doen dat nogal luidruchtig. Iemand van het personeel komt daarom snel vragen of ze misschien willen tekenen, omdat ze nogal wat lawaai maken. Wij zijn eerst verbaasd, maar kiezen eieren voor ons geld, dus eerst lopen we een rondje door de rest van het museum en daarna laten we ze even tekenen.

Het speelgoedmuseum was dus niet wat we hadden gehoopt en daarom staan we al snel weer buiten en gaan we eerst wat eten in de camper.

We laten Jinte vandaag maar kort slapen, want we willen zo lang mogelijk rondlopen in Quinta da Regaleira. Met een half slapende Jinte in de rugdrager gaan we onderweg. Eerst nog een stukje door de stad en ook deze kant van Sintra is geweldig mooi, maar Quinta da Regaleira   blijkt even later elke verwachting te overtreffen. Het gebouw, de tuin, de kapel, de grotten werkelijk alles is geweldig (en met geweldig doen we Quinta da Regaleira echt heel erg tekort). Het gebouw heeft iets mystieks en dat wordt nog eens versterkt door de gangetjes en geheime deurtjes. Sommige plekjes zijn een beetje claustrofobisch en dat roept bij Denise wel wat spanning op. Als er dan opeens een geheime deur voor haar neus opengaat, slaat haar hart helemaal op hol. De dertig minuten die daarop volgen, worden vooral gebruikt om weer op adem te komen. We lopen om die reden ook een ontspannen rondje door de tuin en nemen daarbij een kijkje in de grot en beklimmen een klein torentje. Helemaal bovenin vindt Piene het nodig om in haar broek te plassen; dat kan er ook nog wel bij. Nu heeft ze gelukkig een jurk aan (en deze is nog droog), maar met blote voeten en blote benen, wordt ze in de rugdrager gezet en zo lopen we naar huis. Nu is Jinte ondertussen ook moe geworden en dus loopt Marko met Jinte op zx92n nek en met Piene in de rugdrager terug naar de camper. Redelijk moe, maar ook heel voldaan komen we even later terug bij de camper en zijn we verbaasd en ontroerd. Teresa heeft haar woord gehouden en er zit een plattegrond onder de deurklink (in kleurig inpakpapier), met een alleraardigst briefje:

Good news,

You donx92t have to stress anymore!

The way out is not only shorter but also less narrowed even if it has up and down way.

I hx92ve the map showing the way you must follow to get out of the park.

Enjoy your holidays in

Portugal

!

Teresa

Na dit goede nieuws ziet de wereld er opeens heel anders uit en omdat het ondertussen richting vijf uur gaat, spreken we af om te overnachten op dit parkeerterrein.

x92s Avonds praten we natuurlijk na over Sintra, maar gaat het gesprek vooral over wonen. We moeten vaststellen dat we de afgelopen maanden op plekken hebben gewoond, die zo bijzonder, mooi en bijzonder mooi zijnx85x85.. ach laten we maar gewoon genieten van het moment.

Zaterdag 19 januari 2008

We gaan het er op wagen, ons plekje in Sintra gaan we verlaten. Gelukkig had Teresa gelijk; het is korter en een stukje breder, dus zonder natte billen rijden we even later op weg naar Mafra. Mafra wordt gedomineerd door een heel groot Palxe1cio Nacional de Mafra en daar rijden we dus heen. Toevallig huist de VVV ook in het paleis en dus slaan we twee vliegen in 1 klap. Ons doelen voor de komende twee dagen zijn; het wildpark (voor de wolven en de zwijnen) en de kerkklokken (95 stuks) die op zondag een uur lang een concert geven. Het wildpark zo ontdekken we al snel wordt niets, de kans op een wolf is klein en het park is nogal prijzig. De klokken daar worden we niet echt wijs uit, maar het lijkt er op dat er morgen geen concert is. Gelukkig krijgen we wel een heel mooi kaartje van Mafra en wordt de weg naar de supermarkt gewezen. Eerst boodschappen doen en daarna maken we ons op voor een middag speeltuin! (op de kaart staat namelijk dat er een hele grote speeltuin moet zijn).

De kaart liegt niet zo blijkt even later. De speeltuin blijkt een heel groot sport en ontspanningsterrein te zijn en voor 50 cent mogen we er allemaal op. Er is een gigantische speeltuin en er rijdt zelfs een gratis treintje rondjes over het terrein. Het wordt ons al snel duidelijk dat Piene en Jinte zich de afgelopen dagen hebben (moeten) inhouden, want ze gaan helemaal los. Wij gaan strategisch zitten en genieten van het gegil, geren en gespeel van de meiden, maar nog mooier; ze kunnen ook weer een keertje met andere kinderen spelen en dat doen ze dus volop.

Een paar natte schoenen en heel veel plezier later, gaan we weer terug naar de camper. Onderweg winnen we nog even informatie in over het zwembad, maar dat blijkt niet toegankelijk te zijn voor kinderen? Helaas. Gelukkig maakt het avondeten deze kleine teleurstelling helemaal goed: aardappopeltjes, vis, bonen en ijs toe.

En om het feestje compleet te maken, staan we onder een lamp die onze accu oplaat, dus kunnen we x92s avonds op het gemak computeren. En o ja, vandaag was een dag met alleen maar zon en korte mouwen en dan is het voor ons heel gek om al die Portugezen te zien met hun winterjassen nog aan, zoals zij ons ook vast en zeker gek vinden.

Zondag 20 januari 2008

Met een heerlijk zonnetje staan we op en dus gaan we weer naar de speeltuin. Piene en Jinte kunnen haast niet wachten en als we om 9:00 uur in het park rondlopen, zijn we de eerste. Eigenlijk ook niet gek, want wie loopt er op zondag met de kinderen om 9:00 uur door het park. De lol is er gelukkig niet minder om; Piene en Jinte kennen de weg en beginnen meteen met rennen en wij nestelen ons met een cappuccino op een bankje en genieten volop. En zo vliegt de ochtend ongemerkt voorbij.

Na het eten gaan we weer een stukje rijden. We verplaatsen de camper van het parkeerterrein bij de speeltuin, naar het parkeerterrein bij Palxe1cio Nacional de Mafra, want vandaag zou er een concert van de klokken moeten zijn en zou de entree gratis moeten zijn (en we zijn te Nederlands om dat te laten schieten.

Donderdag 27 december 2007

Tot diep in de nacht heeft Denise gisteren nog aan onze digitale fotoboeken zitten werken. De combinatie weinig slaap en pijnlijke bekken betaalt zich daarom bij het ontbijt uit in een vermoeid gezicht dat in stilzwijgen berust. De meiden compenseren gelukkig ruimschoots. Piene kletst zoals gewoonlijk de oren van ons hoofd en ook Jinte is goed gemutst. Na het ontbijt is het bijna vaste prik geworden dat er even getekend moet worden. Jinte vindt dat prachtig. Met heel veel krassen in nog meer verschillende kleuren kruipt ze regelmatig onder de tafel vandaan om aan papa of mama haar kunsten te showen. Wij kunnen haar tekeningen natuurlijk het beste op waarde inschatten en bevestigen herhaaldelijk hoe mooi ze heeft getekend.

Als iedereen is aangekleed verplaatsen we ons naar buiten. Even lekker fruit eten en het dagelijkse kopje cappuccino drinken. Jinte heeft het ondertussen niet meer naar haar zin. Vanaf het moment van aankleden is het ergens fout gegaan. Fruit bracht wat afleiding maar de stemming werd niet gekeerd. We rommelen nog wat aan met schelpjes en liedjes maar waar Piene zich prima vermaakt blijft Jinte uit haar hum. Marko wil vandaag de web-log gaan bijwerken en er moeten nog wat overige administratieve zaken via het internet geregeld worden. Om alles even op orde te krijgen moeten we even onze handen vrij hebben. Pas als we voor de onpedagogische weg kiezen en beide meisjes even voor een dvdx92tje zetten hebben we even tijd. We bereiden onze zaakjes voor en Denise doet een poging wat informatie in te winnen bij een overwinteraar die ook coeliakie heeft. Tips waar een uitgebreid assortiment aan glutenvrije producten te verkrijgen is scheelt altijd weer veel tijd doordat we dan zelf niet hoeven te zoeken. Haar vraag en interesse naar deze man vallen door onduidelijke reden helemaal fout. Midden in een normaal gesprek verandert hij 180 graden in zijn houding en schoffeert haar weg. Denise begrijpt deze omslag niet en vraagt de man om uitleg voor zijn plotselinge houding. Zijn vrouw springt hem bij en begint een vaag verhaal dat ze op deze camping voor hun rust zijn terwijl de man alleen maar a-socialer wordt. Denise geeft aan dat haar vraag en interesse oprecht waren maar zijn houding naar haar erg ongepast is. Terwijl ze wegloopt krijgt ze nog even nageroepen dat we vooral weer snel op reis moeten. Denise schuift helemaal ontgoochelt aan bij het middageten. Van iemand van die leeftijd mag je toch op zijn minst verwachten dat hij de vaardigheden heeft een gesprek netjes af te breken als het hem om wat voor reden dan ook niet zint. Waar de reis tot nu toe maar xe9xe9n negatieve ervaring had opgeleverd (ergens overnachten waar we geen veilig gevoel bij hadden) wordt de lompe houding van deze bejaarde de tweede.

Na het eten gaat Marko op weg naar het internetcafxe9. Als Jinte ligt te slapen mag Piene de dvd even afkijken en zo heeft Denise haar handen vrij om even het huishouden te doen. Dit reizende leven is namelijk het makkelijkst als we ook echt reizen. De momenten dat we op een camping staan zijn altijd gevuld met x93klussenx94. Klussen van huishoudelijke (wassen etc) of administratieve (internet etc) aard.

Marko blijft ruim 3,5 uur weg. Denise en de meiden vermaken zich prima in en rond de camper. Beetje verven, beetje boekjes lezen. Voor we het weten staat Marko alweer voor onze neus en is het etenstijd. Vandaag staat weer eens vis op het menu. Piene smult. Jinte smult. En ondanks hun grote eetlust is er zelf nog ruimte over voor een lekker klein ijsje toe.

Als de meiden in bed liggen geeft Marko nog wat roddelblaadjes af bij Maarten in de pipowagen. Het gesprek komt snel op het gebeuren van vanmiddag. Denise viel vanmiddag namelijk in op een gesprek wat Maarten met zijn campingbuurman voerde. Het beruchte gesprek wat opeens 180 graden draaide. Nadat Denise naar aanleiding van zijn buurman was weggegaan viel het de buurvrouw wel op dat Maarten een beetje stil was geworden over het scenario wat zich voor zijn ogen had afgespeeld. Hij kreeg wel een excuus en de bijbehorende uitleg; Denise lijkt als twee druppels water op hun schoondochter! Nee, dit is geen grap. Nog beter, Denise lijkt op hun ex-schoondochter. Aangezien ze een intense wroeging koesteren tegen deze schoondochter hadden ze bij de eerste aanblik van Denise op de camping al besloten om in een grote boog om haar heen te lopen. Dat het lot toch nog een extraatje voor hun in petto had en besloot dat Denise nog wat glutenadvies kwam vragen kregen ze in hun hoofd dan ook niet recht.

Vrijdag 28 december 2007

Vandaag zijn we op tijd op pad. We hebben al dagen geen boodschappen gedaan en de kasten zijn ondertussen leeggegeten. We doen boodschappen maar aangezien dit ook een enorme superstore is duurt het heel lang voor we al de spullen van ons lijstje gevonden hebben. Door al het zoeken duurt het allemaal veel te lang voor Jinte. Waar we er altijd van balen dat ze zo chagrijnig bij het boodschappen doen wordt, moeten we ook wel zelf hand in eigen boezem steken en toegeven dat het ook altijd wel erg lang duurt. Nu ook zijn we een kleine twee uur bezig. Veel te lang en ondertussen is het al lang etenstijd. Terug bij de camper verdelen we de taken. Denise gaat eten met de meiden en Marko is nog ongeveer net zo lang bezig om alle boodschappen een plekje te geven. Jinte is tegenwoordig in de fase x93chocoladepastax94 en waar Piene vooral van variatie is eet Jinte gewoon veel van hetzelfde. Na de lunch blijven de taken gescheiden. Marko gaat nog even internetten (Hij boekt het afsluitfeest van onze rondreis. Vier dagen Eurodisney!) Denise mag lekker onderuitzakken met een Nederlandse krant. Voordat we terugrijden naar de camping maken we een rondje Portimxe3o. Even checken wat een mooie wildkampeerplek is en of we al wat voorbereidingen inzake de komst van Dakar zien. We zien legio mooie plekken met vele gelijkgestemden. Maar van de komst van Dakar merken we nog niks.

Bij de camping gaat Denise met het eten aan de slag. Piene haar buikje heeft altijd honger en dat betekent dat ze er het liefst met haar neusje bovenop staat. Vandaag kan ze daarbij gelijk goed helpen. Er moeten gehaktballetjes voor de soep gedraaid worden en dat kan Piene als de beste. Omdat ze het zo leuk vindt draaien we

1 kilo

! aan gehakt weg. Jinte staat erbij en kijkt ernaar. De aanbieding om mee te helpen slaat ze graag in de wind. Zij gaat liever buiten stoeien met papa. Voor Piene is het een moeilijk moment als alle ballen gedraaid zijn en Marko heftig in zijn spel met Jinte zit. We zien haar dralen tot het moment dat haar gedrag naar het verkrijgen van negatieve aandacht omslaat. Zo weet ze door als stoorzender te fungeren toch de volledige aandacht van haar vader te krijgen. Gelukkig hebben we haar trucje snel door en krijgt ze een duidelijke waarschuwing. Een nieuwe poging wordt daarop genegeerd en al snel druipt ze af. Zo mag ze 5 minuten haar zonden overdenken. Opeens is er een leuk nieuw spel. We gaan bowlen met de bal en lege watertanks.

Zaterdag 29 december 2007

Piene krijgt vandaag haar lievelingsjurk aan. Als we buiten koffie gaan drinken geeft ze gelijk aan de jurk aan meester Maarten te willen laten zien. Als hij even laten een praatje komt maken, vraagt Denise of Piene nog wat aan de meester wil vragen. Ze geeft aan dat ze het hem toch niet gaat vragen. Voor haar schuilt er namelijk een gevaar. Als ze het vraagt of hij de jurk mooi vindt dan zegt hij zeker weten ja en dan wil hij gelijk met haar trouwen. Het is fantastisch de leeftijd die ze nu heeft.

Haar woordenschat is redelijk uitgebreid, ze begrijpt alleen niet alles en dat leidt soms tot hele mooie x93waarhedenx94.

Jinte begint rond 11:15 met haar zieltje onder haar arm te lopen. Als dit gebeurd is de rek er even uit maar helaas is dit meestal op een tijdstip wat net te vroeg is voor etenstijd. Dit half uurtje overbruggen we met een filmpje. Als een half uurtje later ook onze magen gaan knorren blijft Maarten gezellig mee-eten.

De middag is voor de meiden. Marko is de hele middag met ze in de weer. Er wordt geoefend in de dans en vechtkunsten van capoxebra en er wordt gebowld. Ook mogen ze zelf hun shirtje in de handwas doen. Dikke pret want kliederen met water is altijd leuk. Daarna mogen ze alles zelf ophangen. Piene is van de sokken ophangen. Jinte haalt alle kledingstukken xe9xe9n voor xe9xe9n uit de waszak en geeft ze aan Marko zodat hij ze kan ophangen. Denise brengt ook deze zonnige middag door achter de computer.

Aan het einde van de middag is het tijd om onze minder vriendelijke buurman een bezoekje te brengen. Wij zijn het gedrag van twee dagen geleden nog niet vergeten en in plaats van een verontschuldiging loopt hij met grote bogen om ons heen. Helaas verloopt de ontmoeting niet zoals gehoopt. Als Marko hem aanspreekt is de afstand al groot, op het moment dat Denise ter sprake komt wordt alles ijs. Het x93gesprekx94 draait en keert wat en als de man helemaal in de hoek zit en iedereen zich redelijk boos voelt, komt het verzoek om te gaan, want meneer krijgt last van het gesprek. Daarop antwoord de boze kant van Marko: x93u geeft niets om de gevoelens van mijn vrouw, waarom zou ik iets geven om de gevoelens van uw man?x94. Toegeven dat hun reactie voortkomt uit hun onvermogen om de gelijkenis tussen Denise en hun ex-schoondochter los te koppelen blijkt zelfs nu nog steeds niet te lukken. Wat een armoede als op deze respectabele leeftijd het leven je geen inzichten en handreikingen heeft geboden maar juist voor verkokering en verstarring heeft gezorgd.

Het avondeten bestaat uit soep, sla en ei. Jinte eet vooral heel veel sla. Zoveel dat wij hopen dat ze morgen niet wakker wordt met konijnenoren.

Zondag 30 december 2007

De taken zijn nog steeds verdeeld. Marko houdt zich bezig met de meiden en Denise blijft ongestoord gefocust op de fotoboeken. We hebben als leidraad genomen; als de fotoboeken zijn bijgewerkt gaan we weer wild staan. De enige reden waarom we op de camping blijven is voor de stroom. In deze korte dagen houden wij als we x93wild staanx94 met de huishoudaccu van de camper net niet genoeg stroom over om na het huishoudelijke gebruik nog veel te kunnen computeren. Vooral het bijhouden van de fotoboeken heeft hieronder moeten lijden. Voor ons is het geen aantrekkelijk idee om als we thuiskomen van onze reis alle duizenden fotox92s nog eens te sorteren en in fotoboeken te zetten. Het streven is dan ook dat als we een land uitrijden we met een week het digitale fotoboek naar het Kruidvat versturen zodat Marko zijn moeder het op kan halen en er bij thuiskomst 13 boeken voor ons klaarliggen.

Waar Denise de hele dag achter de computer zit te turen, leidt Marko het huishouden in goede banen. Hij wast af. Piene biedt aan om af te drogen. Dat doet ze fantastisch. Ze is zelfs zo nauwkeurig dat ze naar een zonnestraal die de camper binnenvalt toeloopt. Ze houdt het bord in het licht. En haalt zo het laatste restje sop van het bord af voordat ze het aan Marko geeft. We kijken naar haar en zijn zo trots. Dat heeft ze niet door en verontschuldigend zegt ze tegen haar vader:x94Papa, ik kan nog niet alles even goed afdrogen hoor. Dat vind ik moeilijk.x94 We stellen haar gerust. We zijn zo trots dat ze zo haar best doet en dat is voor ons meer dan genoeg. Jinte helpt ook goed mee. Zij is van het opruimen van het speelgoed. Ze heeft de krat op de bank gezet en schuift in een beweging al het speelgoed van tafel af in de krat. Daarna trekt ze aan Denise haar arm dat de te zware krat even op zijn plek gezet

moet worden. En dan zit haar klus er al weer op. De rest van de ochtend spelen Marko en de meiden op het strand. Het is echt fantastisch weer. Onvoorstelbaar, 30 december en onze meiden rennen in hun nakie over het strand.

In de middag wordt er in en om de camper gespeeld. Marko heeft Piene en Jinte vertelt dat we Mickey Mouse, Assepoester en alle anderen een berichtje hebben gestuurd wanneer we bij ze komen spelen. Waar Jinte het nieuws ter kennisgeving aanneemt kruipt Piene in haar bed. Ze wil niet gestoord worden. Ze vertelt ons dat ze nadenkt over Mickey en zijn vriendjes. Opeens staat ze op de deur te bonken als Marko op de wc zit. Marko zegt dat hij even aan het poepen is en hij zo weer tijd voor haar heeft. Hiermee neemt ze geen genoegen. Ze antwoordt:x94Jij mag ook altijd mijn poepjes zien dus nu wil ik de jouwe zien.x94 Vandaag blijkt echt de dag van de leuke anekdotes te zijn. Als Piene later weer aan het dagdromen is verteld ze aan zichzelf hele verhalen over prinsen die met prinsen trouwen en prinsessen die met prinsessen trouwen. We leggen haar uit dat daarbij een hele moeilijke naam hoort namelijk homoseksueel of lesbisch. Deze woorden blijken nog te lastig. Niet om te begrijpen wat ze inhouden maar wel om uit te spreken. Denise zit nog steeds verbeten achter de computer. Jinte zoekt haar van tijd tot tijd op. Ze krijgt dan spontaan een dikke kus of wordt gevangen in een innige omhelzing. Juist als Jinte het tijd vindt om Denise weer te verrassen is zij net aan de Jinte pagina bezig. Jinte ziet zichzelf, breekt de omhelzing af en begint te gillen, te wijzen en haar eigen naam te roepen bij het zien van de fotox92s. Op een gegeven moment verplaatst het hele spul zich naar buiten.  Marko heeft grote ringen van boom naar boom gehangen. Het duurt de meiden allemaal veel te lang. Dit is een nieuw spel en tijdens alle voorbereidingen zijn ze overenthousiast. Eindelijk is het zover. De vlag van de fietskar is de lans. Om de beurt mogen ze proberen om met de lans door de ringen heen te steken. Het gaat geweldig en ze hebben dikke pret. Denise heeft het ondertussen een stuk minder naar haar zin. De computer is voor de 100x weer gecrasht en het fotoboek waar ze nu 2 dagen aan heeft zitten werken is beschadigd x93beyond repairx94. Dat betekent verlies pakken en opnieuw beginnen. De uitnodiging van Maarten om x92s avonds wat bij hem te komen drinken gaat hierdoor grotendeels aan haar neus voorbij. Marko en Maarten kletsen de avond heerlijk weg in zijn pipowagen. Denise laat rond 23:00 even haar hoofd zien. Dat hoofd is echter veel te moe. Na een klein uurtje roept haar bed pas uren later roept het bed van Marko.

Maandag 31 december 2007

Als we vandaag opstaan verspreekt Marko zich. Piene trekt gelijk haar conclusies; vandaag is het patatten of pannenkoekendag. Ze denkt even na en schat haar kansen op een patattendag het grootst in (de wijzers van de klok wijzen namelijk naar beneden????). Ze vertelt ons dat we vlakbij de grote stad zitten en daar is McDonalds. Bij die McDonalds hebben ze patat en kipstukjes. Het gesprek aan de ontbijttafel gaat verder over persoonlijke verzorging. Papa moet zich maar eens gaan scheren vindt Piene, want anders krijgt mama allemaal kriebels als papa een kus geeft. Papa vindt dat nog niet nodig en gelukkig is mama het daar mee eens, maar het is blijkbaar een punt van aandacht. We krijgen even later nog een paar oliebollen en die krijgen Piene en Jinte bijna direct geserveerd. Ze vinden het heerlijk. Wat later op de dag gaan we met de bus naar Portimxe3o. Na wat inlichtingen bij de VVV, wat glutenvrije inkopen belanden we al vroeg (16:00) bij de Mc Donalds. Een heel uur lang zitten alleen de meiden heerlijk te smullen. Wij kijken met knorrende magen uit naar het privxe9 kaasfondue feestje wat vanavond op het programma staat als de meiden op bed liggen. Na het eten haasten we ons naar de haven. Daar staat een groot podium. Daarop is een kinderfestival. We blijken de flyer helaas niet goed begrepen te hebben. De muziek zou om 17:00 beginnen. Wat we verkeerd ingeschat hebben is dat het hele kinderfestijn maar een uurtje duurt. Om 18:00 is het feest afgelopen. Aangezien we er pas om 17:30 aankwamen begonnen we net los te komen. Helaas was de pret veel te snel voorbij. Hoe dan ook, dat half uurtje was erg leuk. Veel lichtjes, rook en een Portugese Dirk Scheele. Via het verlichte waterorgel lopen we terug naar de busjes. Vandaag, 5 en 6 januari is er gratis vervoer van en naar de stad. Mooi meegenomen en na een 20 minuten wachten komt uiteindelijk het juiste oranje busje voorrijden wat ons terugbrengt naar Alvor. Om 19:00 stipt liggen de meiden in bed. Dan begint ons feestje. Even alles voorbereiden en rond 20:00 zitten we aan tafel om lekker een avondje met zijn tweexebn te genieten van elkaar en de kaas fondue. De brander blijkt voor het mooie een te grote vlam te hebben. Marko pakt hem op en zet hem in de keuken neer. Ergens gaat het mis. De brander valt om en de brandende spiritus zet en deel van onze keuken in de fik. Dit is even schrikken. Alle handdoeken hangen buiten aan de waslijn. Het enige wat resteert is een theedoek. Het vuur en de theedoek zijn van dezelfde grote dus onze poging om het vuur te verstikken met deze (voor het mooie te kleine) doek betekent dat we snel moeten handelen. De theedoek gaat over het vuur. Zo worden de hoogste vlammen getemperd gelijk pakt Marko de hele zooi op met zijn brandweerhandschoenen op en gooit alles naar buiten. Nog voor het de grond raakt winnen de vlammen het van de theedoek en weg is die. Dat er buiten nu een klein fikkie is boeit even niet. Een klein straaltje spiritus wat helaas is overgebleven is namelijk ons keukenblad aan het verschoeien. Marko maakt dit vuur ook snel uit met zijn handschoenen. Van al die actie hebben we nog meer honger gekregen. We blussen ons vuurtje buiten met zand. Als het uit is vissen we onze spiritus brander eronderuit en gaan gewoon lekker kaasfonduen.

Rond 22:00 loopt Marko alvast naar de bar van de camping. Hans, de vaste Nederlandse bewoner van deze camping, geeft samen met Maarten (van de pipowagen) en Oud en Nieuw feestje en wij zijn uitgenodigd. Ze hebben geweldig uitgepakt van salades tot garnalen en allerlei kaasjes. Ook op dit feestje vormt de Nederlandse kolonie een eiland. Gelukkig zijn de andere buitenlandse genodigden een stuk minder honkvast en veel socialer. Dat onze Engelse buurman een aardige vent was dat wisten we al. Dat hij ook trainde met Geoff Capes en meedeed aan de Highlandgames dat weten we sinds vanavond. Ook deze man is samen met zijn vrouw een echte reiziger. Zox92n 8 maanden per jaar zijn ze met zijn tweetjes onderweg. We horen alle verhalen aan van vroeger en hun verhalen over nu. Rond 23:00 komt Denise ook even buurten. De camper staat namelijk een eindje van de bar af en ondanks dat we de walkie talkie op de babyfoon hebben gezet blijft het een vervelend gevoel de meiden zo veel van ons af in de camper te hebben liggen. Gelukkig denken we daar allebei hetzelfde over en na 10 minuten gaat Marko alweer terug om even bij ze te checken. Denise praat voornamelijk bij met Maarten en Hans. We maken wat fotox92s en al snel is het half twaalf en splitsen onze wegen. Iedereen gaat een half uurtje lopen naar het strand om het vuurwerk te zien. Wij lopen terug naar de camper. Naar het strand lopen is voor ons te ver. En de meiden wakker maken en daarna een uur mee op sleeptouw nemen, dat zien we niet zitten. Zoenend gaan we het nieuwe jaar in en als het vuurwerk ook zichtbaar is vanaf de camping besluiten we Piene wakker te maken. In haar dekbedje gewikkeld nemen we haar mee naar buiten. Drie minuten lang vindt ze het prachtig daarna geeft ze aan heel graag weer naar bed te willen. Denise vindt het zo gezellig en probeert haar wat langer wakker te houden. Het verhaaltje over Jip (en Janneke) met het vuurwerk kent ook een passage over een appelbol. Aangezien we het verhaaltje van Jip nu zelf beleven hoort daar ook een oliebol bij. Piene vindt het een prima idee. Ze eet twee happen van haar bol en geeft aan naar bed te willen. We leggen haar terug. En ze valt gelijk in slaap. Weltrusten Piene. Weltrusten Jinte. Gelukkig Nieuwjaar.

Dinsdag 1 januari 2007

Jempie, wat slapen de meiden vandaag uit. We worden pas om 9:15 (dat is 10:15 Nederlandse tijd!) wakker. Piene is dan al bij ons in bed gekropen, maar ook weer in slaap gevallen. Dat is altijd feest. Na een praatje met papa is Piene aan de beurt om over haar belevenissen van vannacht te vertellen. In geuren en kleuren vertelt ze over het onweer met alle kleurtjes dat ze vannacht gezien heeft en dat ze ook een oliebol op heeft. Als ze even later opa aan de telefoon heeft, slaat het kletsten om in luisteren. Gelukkig stelt opa veel gesloten vragen die ze nog net met een zachte x93jax94 of x93neex94 af weet te doen. Na een langzame start zitten we om 11:00 buiten voor het dagelijkse fruit. Dit keer extra feestelijk omdat we er een fles kinderchampagne te drinken bij hebben. We leggen beide meisjes uit dat je Oud en Nieuw met bubbeltjesdrinken viert. Helaas geen knalkurk maar dat betekent niet dat we minder genieten. Na alle lekkere versnaperingen rent Jinte de heuvel op en plet met haar kleine grijpgrage vingertjes alle olijven die uit de boom op de grond zijn gevallen. Haar handen, gezicht en kleding zijn na een half uurtje knijpen paars. Piene blijft een heel stuk schoner met haar hobby bloemen plukken.

We wensen een gedeelte van de camping een gelukkig nieuwjaar. Onze wegen zijn namelijk gisteravond voor 24:00 al gescheiden. Omdat het er toen niet van is gekomen praten we nu even met wat mensen bij. Waar wij heel makkelijk aansluiting vinden bij alle buitenlanders op de camping, zo erg worden we buitengesloten door de Nederlandse kolonie hier op de camping (op een paar uitzonderingen na). Vandaag wordt er namelijk weer eens een koffierondje georganiseerd ter gelegenheid van het nieuwe jaar en ook hier voor ons geen uitnodiging. Onze dag is simpel. Denise zit stoxefcijns achter de computer nog steeds bezig met het updaten van de digitale fotoboeken en dagboekverhalen. Marko en de meiden spelen buiten.  

We eten vis met doperwten en aardpoppeltjes (Pienex92s woord voor aardappeltjes). Denise is de enige die er bij deze maaltijd bekaaid vanaf komt. Vis eet ze niet. We hadden geen extra vlees dus moet ze het stellen met wat droge aardappelen en wat doperwten. Laten we het er maar op houden dat waar zij haar balansdag heeft de meiden zitten te schransen. Piene zegt dat ze alleen maar vis wil zonder hoofdje, want de vissen met een hoofdje hebben scherpen tanden en dat doet pijn in je mond.

Als de meiden eenmaal op bed liggen, valt Piene als gewoonlijk gelijk in slaap. Jinte niet. Het lijkt net of dat we bij de logopedist zitten. Uit haar bedje komen alle geluiden. Soms hele woorden, soms alleen maar klanken. Wij zitten en genieten. Op deze momenten is wonen in een kleine ruimte echt een voorrecht.

En hebben wij nog wensen voor 2008? Tuurlijk. Want waar 2007 ons zoveel heeft gebracht heeft dit jaar ook gelijk weer nieuwe wensen gecrexeberd. Dit jaar heeft ons veranderd. Waar of wanneer dat precies is gebeurd dat weten we niet. We weten wel dat we het ultieme genieten er helemaal mee hebben teruggevonden. De grootste wens voor 2008 is om dat gevoel vooral vast te houden.

Woensdag 2 januari 2007

De computer lijkt het vanochtend helemaal begeven te hebben. Denise doet haar uiterste best om de laatste hand te leggen aan de fotoboeken, maar de computer stopt er telkens mee. Terwijl Denise aan het tobben is, gaat Marko met de meiden naar de supermarkt. Daar hebben Piene en Jinte het heel erg naar hun zin. Tegenwoordig hebben ze namelijk ontdekt dat ze met een mandje heerlijk over de gladde tegels kunnen glijden. Helaas voor hun hebben we maar weinig nodig en staan we dus weer gauw buiten. Terug op de camping heeft Denise het helemaal gehad en we spreken daarom af vanavond het apparaat te formatteren. Dat betekent wel dat er eerst gecontroleerd moet worden, dat alles op de harde schijf staat en nu de computer er steeds uit vliegt is dat nogal omslachtig.

Dus terwijl Marko de back-up controleert, Jinte ligt te slapen, mag Piene een filmpje kijken. Verder wordt er nog even gespeeld en dan begint er weer een feestje, want vanavond eten we pannenkoeken!! Na de pannenkoeken gaan Piene en JInte naar bed en duiken Marko en Denise achter de computer. Als we genoeg moed verzameld hebben, beginnen we met formatteren.

Donderdag 3 januari 2007

De computer is leeg, windows gexefnstalleerd en nu is het tijd om al onze documenten terug te zetten. Ondanks dat we de hele computer nu geformateerd hebben, krijgen we nog steeds de melding, dat onze harde schijf binnenkort zal crashen. Zolang alles erop staat crasht de computer in ieder geval niet. We nemen de moeite om de boel te controleren terwijl ondertussen de regen met bakken uit de lucht begint te vallen. Wij zijn toch aan huis gebonden in verband met de computer dus gaan ongestoord verder. We plaatsen alles weer in de juiste mappen en proberen Word te installeren. Dat installeren lukt niet met onze schijf. Gelukkig heeft Maarten (van de tractor) de oplossingen en installatiediskettes. Zo wordt onze theorie wederom bewezen: onderweg is er altijd wel iemand in de buurt, die wil en kan helpenx85.

Als de computer het weer doet, rest er maar xe9xe9n taak (of eigenlijk twee). De verhaaltjes en fotox92s in orde maken en de meiden entertainen. Twee taken waar we de rest van de dag mee onder de pannen zijn. Vooral met Jinte. Rond etenstijd gooit ze haar kont in de krib en wil niet meehelpen opruimen. Dit keer verkieze we de (blijkt achteraf) verkeerde tactiek. Eerst opruimen en daarna pas aanschuiven aan tafel om te eten. Uiteindelijk ruimt ze anderhalf uur later pas haar speelgoed op. Ze weet dat we boos zijn maar we smelten helemaal als ze nadat ze het laatste speelgoed in de krat heeft gegooid triomfantelijk een koprol maakt.

Vrijdag 4 januari 2007

Vandaag gaan we naar Portimao of althans dat was de bedoeling totdat het gerucht de ronde doet op de camping dat Lisboa x96 Dakar niet doorgaat. In razend tempo checken we het nieuws bij verschillende bronnen en het nieuws wordt alleen maar bevestigd. We zijn hier flink zuur van. Natuurlijk niet zo zuur als onze overbuurman; hij volgt Dakar al sinds dag xe9xe9n en is voor het eerst in zijn leven in de buurtx85.

We stellen onze plannen daarom razendsnel bij. Wij gaan verder naar het westen. We vertrekken niet voordat we afscheid hebben genomen van Maarten. Bij het afscheid verrast hij ons met een heel mooi cadeau. Van zijn zoon heeft hij een aantal branders meegekregen om weg te geven aan bijzondere mensen. De symboliek achter de brander is dat hij (ver)licht en (ver)warmt. Volgens Maarten horen wij thuis in zijn categorie van x93bijzondere mensenx94. Zeer vereerd nemen we het cadeau in ontvangst. Verder zeggen we Hans en Keith & Sheila gedag en dan gaan we echt weg. We rijden naar Lagos en doen eerst de boodschappen. Piene en Jinte vinden de vissen in de supermarkt altijd razend interessant, maar hier hebben ze nog iets mooiers: varkensoren. Vol trots lopen ze er mee rond, maar wij zijn geenszins van plan de oren te kopen. Als het tijd is om af te rekenen moet de varkensoren onder protest weer terug in het schap. Na de boodschappen komen we er al snel achter dat het strand waar we heen willen lastig te vinden is. We rijden twee rondjes, zien het strand en zien campers, maar kunnen de weg niet vinden. Na nog een rondje (en bijna het definitieve einde van onze campersteunen) komen we bij het strand. De golven zijn hier fantastisch en er wordt dus volop gesurft. Helaas hebben wij geen plank en ook geen surfpak. Als veroordeeld tot het droge blijven we op het strand staan kijken. Piene en Jinte hebben het gauw gezien en gaan met mama tekeningen maken in het zand. Marko kan de rest van de dag blijven kijken en dromen.

x92s Avonds zitten we heerlijk met de kaarsjes aan te eten. De reden voor de kaarsen zijn heel simpel. Ze besparen stroom en de meisjes vinden het fantastisch. Waar de meiden heel vrolijk zijn heeft Denise vooral last van bekken. Piene weet precies hoe die pijn weggaat. Ze klimt op het bed en doet alle bekkenbodemspier-oefeningen voor die Denise altijd doet. Wij zijn verbaasd hoe goed ze blijkbaar daarbij heeft opgelet. Denise gaat braaf naast haar liggen en doet precies na wat x93fysiotherapeutex94 Piene voordoet.

Zaterdag 5 januari 2008

We hebben eigenlijk helemaal geen zin om Lagos te bezoeken. We starten de dag rustig. Piene heeft vanmorgen zitten nadenken en heeft een beloning bedacht om Jinte te stimuleren beter haar speelgoed op te ruimen. Druk slaat ze aan het knippen en plakken met als eindresultaat: een kroon. Op het moment dat Jinte haar speelgoed heeft opgeruimd krijgt ze met veel complimentjes de kroon van haar grote zus opgezet. Jinte is trots. De kroon gaat ook niet af en vrolijk stapt ze met opgeheven en gekroond hoofd de camper uit naar het strand. We lopen nog xe9xe9n keer over het strand (waar Piene naar de zee wijst en zegt: x93kijk, die mensen zijn aan het sportenx94) en terwijl Denise nog een paar kippen en varkens tekent in het zand, plannen we de rest van de dag. Dat wordt eenvoudig. We gaan naar Sagres. Bij die plaats hebben we een aantal plekjes voor de nacht, er is een fort en er zijn een paar mooie rotsformaties.

Sagres is niet ver en de vuurtoren (onze eerste bestemming) kunnen we heel eenvoudig te vinden. Na het eten loopt Marko eerst alleen een rondje; om fotox92s te maken en om te kijken of de meisjes veilig langs de rotswand kunnen lopen. Zoals Piene later zal zeggen: x93de grond houdt opeens opx94 en dus is het oppassen geblazen. Dat oppassen geldt niet voor de lokale vissers. Zij halen halsbrekende toeren uit om vanaf smalle richeltjes de mooiste vissen te vangen. Piene en Jinte kijken vol verbazing en worden helemaal enthousiast bij het zien van een vis.

Om te overnachten is deze plek niet geschikt. We gaan op weg naar Sagres (

5 km

terug) waar we wel een mooie plek vinden. Boven een baai (met strand) is een parkeerterrein waar al een paar campers staan. Er tussen in vinden wij ook ons plekje. Het eerste verkende rondje brengt ons bij het strand. Wij zijn helemaal gelukkig: zand, zon en rotsen om op te klimmen. Denise kan het niet laten, als ze eenmaal op een rots zit te piekeren en Marko vraagt wat er is, geeft ze aan dat ze nu ook graag heel even door de koopgoot in Rotterdam zou willen lopen. Met een enthousiast gegil brengt Piene haar weer terug naar de Algarve. De vondst van Piene: een plastic fles. Even later en iets verderop op hetzelfde strand worden we allemaal helemaal enthousiast: zeesterren! En het zijn er niet alleen veel, maar deze leven ook! Er wordt een reddingsactie op gang gezet. Piene zoekt ze, vangt ze en gooit ze terug in zee. En dat allemaal onder luidt gejuich van Jinte.

De meiden zijn dan ook helemaal uitgeput als ze aan het einde van de middag bij de camper terugkomen en wij weten weer waarom we zo graag wild kamperen.

x92s Avonds tijdens en na het dagelijkse badderen van de meiden zingen we de tijd door. Jinte klapt vrolijk mee en Piene laat een dikke wind. Haar verklaring; x93ook mijn billen zingen!x94

Zondag 6 januari 2008

het strand gisteren was leuk, maar we willen ook graag weer eens iets zien en daarom gaan we naar het fort. Ondanks het feit dat het zondag is, blijkt de lokale kiosk gewoon open te zijn en ze verkopen de Telegraaf. Het is alweer even geleden sinds de laatste krant, dus deze gaat meteen mee. Het fort is een eindje lopen, maar de meiden doen het weer voortreffelijk. Ongeloofelijk maar waar, maar er wordt entreegeld gevraagd en eenmaal binnen vragen we ons nog steeds af waarom er is namelijk niets te zien, uitgezonderd een heel mooi uitzicht en talloze vissers (die natuurlijk niets betalen). toch is het de moeite waard: Piene en Jinte vinden een hele mooie tor (groot) en een hele mooie tor om over hun hand te laten lopen (klein) er zijn veel slakken en er is een grot die heel veel herrie maakt (omdat de golven van de zee er in beuken) en last but not least: er zijn vissers die vissen vangen. De vissen zijn mooi en spannend, maar eigenlijk gaan Piene en Jinte toch het liefst naar de supermarkt en eten ze vis zonder oogjes en zonder mond. Ook na de uitleg dat alle vissen uit de zee komen, blijft de vis met het krokante jasje het winnen.

Onderweg terug valt Jinte heerlijk in slaap in de buggy en we latern haar daaorm buiten liggen als we  gaan eten. We zijn ook al ruim klaar als ze wakker wordt en geven er nog snel wat brood. Daarna willen ze buiten spelen. Het heeft vannacht een beetje geregend en dus zijn er een paar plasjes. Normaal kun je met een plas en een bezem de camper redelijk schoon maken, vandaag echter zijn het modderplasjes en als Piene en Jinte aan de gang gaan wordt de camper helemaal bruin. Een verschrikte voorbijganger waarschuwt Marko nog, maar deze kan er alleen maar om lachen. Na het schoonmaken gaan we weer terug naar het strand. En nu willen Piene en Jinte klimmen en springen. Ze hebben een duin ontdekt van

1 meter

en klimmen er samen op en springen er dan ook weer samen vanaf. Alles begeleid door een hoop gegil en gelach. Helemaal uitgeput lopen ze even later over het strand, maar daar liggen alweer een paar zeesterren te spartelen en hup alle vermoeidheid vergeten en zeesterrren redden. Met handenvol worden de sterren teruggegooid en ondertussen worden er ook nog een paar mooie schelpen gevonden. Nog vermoeider, maar ook nog meer voldaan komen Piene en Jitne even later bij de camper aan. Dan is er nog even tijd om onze buren iets beter te leren kennen; rechts een fransman met zx92n vrouw; beiden dragen ze een basketbal onder hun t-shirt en een bonjour kan er niet vanaf. Links een zweedse mevrouw, zij woont in haar kleine busje en reist al twee en half jaar alleen door europa. Zij is wel heel vriendelijk en biedt ons meteen een cdrom aan met campeeradressen voor heel europa. Verder staat er een Nederlandse camper (al 7 weken op dit terrein) en een engelse caravan (al 3 maanden op dit terrein). Van een andere Nederlander krijgen we ook nog een boek met plaatsen in Portugal om vrij te camperen en wat we gisteren al vaststelde weten we nu zekerx85x85x85